ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
39
nistrat
chymicus.
Sed
caput
exerit
tam
al¬
tè,
quàm
vlla
philosophicarum
contempla¬
tionum
exeruit
vnquam.
Ipsa
in
sua
per¬
fectione
acquiescit
primùm,
&
cum
eius
opera
inseruiant
aliis,
primus
tamen
finis
&
proprius
seruitium
non
est,
sed
beata
quędam
[GR]ἀυτάρκεια[/GR].
Hoc
principaliter
spe¬
ctat
chymia,
vt
naturę
arcana
contemple¬
tur
in
intimo
eius
recessu.
Si
physicę
con¬
templationi
potes
donare
istud
absolutio¬
nis
genus,
vt
contenta
sit
seipsa,
nec
deside¬
ret
quid
amplius,
postquami
naturam
aptè
considerauit;
quid
hęsites
in
chymia?
Si
me
interroges,
audacter
tibi
intrepideque
confi¬
tear
me
multa
naturae
opera
resoluisse
tan¬
tùm
cognitionis
illius
mirabilis
causa,
vt
quid
in
rebus
esset
potentiarum
passionum¬
que
scirem.
In
nulla
physicae
parte
tantum
credo
oblectamenti
esse
quantum
in
so¬
la
chymia.
Agnouit
id
&
Zvingerus
soler¬
tissimus
ille
inuestigator
admiratorque
di¬
uinitatis
in
natura.
Disputant
multi
de
va¬
cuo,
de
infinito,
de
motu,
de
aeternita¬
ce
mundi
&
reliquis.
Vbi
anxiè
admodum
singula
euoluerunt,
nihil
amplius
in
singu¬
laritate
rerum
profecerunt
quàm
for¬
tè
mediocriter
eruditus.
Chymicus
sympa¬
thias
&
antipathias,
causas,
effectaque
&
reliqua
in
natura
singulari
habet
explora¬
ta,
&
sic
non
scit
indeterminatè
&
vagè,
sed
terminatè
certoque:
Et
multa
solerter
inue¬
C
4
Chymici
praestantior
notitiae
quam
acroata¬
rum.