Paracelsi¬
tarum
nul¬
lus
paracel¬
sum
est
imi¬
tatus
auri¬
ficio.
Chymica
Venena.
42
EPIST.
CHYMICARVM
salutarem,
&
nullam
artem
diuinam
excel¬
lentemque
esse,
quae
non
actionem
Theo¬
riae
habeat
consequentem.
Paracelsitae
idem
sibi
proponunt;
sed
non
necessitate
illa
iu¬
uandi
homines,
aut
naturali
quadam
con¬
spiratione.
Detrahe
lucellum
ex
impostu¬
ra
quęrendum,
ne
cassae
quidem
nucis
aesti¬
mabunt
chymian.
Princeps
eorum
gratis
dicitur
sanasse,
gratumitamquem
condixisse
operam
aegrotis:
sed
eius
felicior
fuit
cru¬
mena
ex
chrysopoeia
coniuncta.
Assecla¬
rum
quis
monarcham
imitatur
suum?
In
conuenticulis
agyrtarum,
inque
nundinis
circumuagantes
cum
pixidibus
&
ampul¬
lis
videas
plęrosque,
nec
tanti
exponentes,
quantum
iustitia
requirebat,
suam
mer¬
cem,
sed
inęstimabili
intollerabilique
penè
precio,
cum
tamen
illud
ipsum
quod
tanti¬
vendunt
vix
constet
ipsis
teruncio.
Ita
sunt
excoquendę
diuitum
crumenę;
Ita
paupe¬
ribus
sanguis
exugendus,
vt
nobilis
fias
&
maneas,
possisque
illos
cinabarini
pulueris
voratores
egregiè
eludere
&
postica
sanna
circumducere.
Ab
hac
medendi
ratione
merito
abhorret
asclepiadarum
familia.
Hanc
chymiae
deprauationem
nullus
non
dete¬
statur
honestus
probusque.
De
veneno
quod
producitur
tanti
non
est
vt
chymia
sit
fri¬
gienda.
Non
illa
quicquam
porrigit,
sed
&
facit,
proponit,
viresque
eorum
diligenter
explicat,
quo
pacto
&
herbarum
collecto¬
res.