ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
63
succum,
cuius
leuiorem
affectionem
is
non
po¬
terat
tollere.
Non
perducet
ad
longiorem
vitae
terminum,
cui
iam
pręuisa
pręstitutaque
à
Deo
immutabiliter
mors
est.
Quin
ergo
contenni¬
mus
chymian?
Quin
explodimus?
Temera¬
rium
omne
studium
est,
quod
in
re
non
commo¬
datura
ponitur.
Speculationes
otiosorum
ho¬
minum
sunt
pabula.
Animus
illis
tanquam
ille¬
cebris
oblectatur.
At
medicina
diuiniorem
opem
policetur.
Haec
&
similia
aduersus
chy¬
miae
finem
dici
possunt
solentque.
Sed
non
pro¬
ferenda
tantu
sunt.
Iudicanda
res
est.
Si
igitur
ex
me
quaeras,
num
planè
nihil
de
chymicis
pro¬
missionibus
in
medicando,
negem.
Nam
si
non
assequit
chymia
ista
magnifica
[GR]καθόλυ[/GR];
multum
tamen
pręstat,
idque
interdum
non
sine
miracu¬
lo,
pręsertim
vbi
tempestiuè
&
industriè
à
so¬
lerte
medico
adhibentur
eius
opera.
Opti¬
mam
rerum
virtutem
habent,
eamque
arte
ex
re¬
motiore
tardioreque
potentia
ad
viciniorem,
seu
ex
intimo
abditoque
in
propatulum
produ¬
ctam,
&
longè
maiore
donatam
ad
agendum
procliuitate
quam
prius.
Medicus
rectè
ad¬
hibens
agentia
patientibus
diuinarum
opera¬
tionum
per
Dei
gratiam
admiratione
non
care¬
bit.
Obiectis
superioribus
occurrere
penè
est
cuiusuis.
Explodo
ipese
quoque
ambitiosas
illas
laudes
&
fatua
promissa
parachymicorum.
Definitum
semel
est
ob
peccatum
morbos
&
mortem
tandem
nos
sustinere
debere:
&
in
Dei
manu
sunt
occasiones.
Is
medio
naturae
vsus
Quid
chy¬
micis
pro¬
missis
de¬
beatur.