Dei
praui¬
sio
connexa
cum
mediis
vitae
&
mortis.
64
EPIST.
CHYMICARVM
vlus
potentiae
suae
opera
variè
exercet,
&
vt
mente
conualescamus,
non
rarò
exoriri
sinit,
prouocatque
corporis
morbos
ipse.
Quis
medicorum
sit
tam
impiè
confidens,
vt
ausit
promittere
omnibus
stabilem
ab
initio
vsque
ad
finem
vitae
sanitatem?
Naturae
ductum
se¬
quimur.
Vltra
hanc
medicando
non
assur¬
gimus,
etiam
in
his,
vbi
maximè
praecellere
medici
opera
videtur.
Naturam
sustentamus
cibis
conuenientibus.
Medicinam
adhibe¬
mus
cùm
noxa
imminet,
aut
pręsto
est.
Et
scimus
omnem
vitae
terminum
fatalem
es¬
se
siue
medicamento
ptocuretur,
siue
aliis
caulis.
Itaque
nemomoritur
nisi
cum
fato.
Abstinemus
talibus
promissis.
Quod
si
di¬
cant
moriturum
quempiam
ante
diem
fa¬
talem
fuisse,
nisi
medicina
vsus
conualuisset:
referam
moriturum
quidem
sed
non
sine
fato.
Qui
terminum
vitae
praeuidit
&
pręsti¬
tuit,
is
etiam
quo
medio
seruandus
vsque
eò
fores
praeuidit.
Itaque
non
est
eleuanda
vir¬
tus
medicinae
Dei
praeuisione
immutabili;
sed
potius
quęrenda
vsurpandaque
tanquam
medium
solenne,
quo
te
vti
iussit
voluitque
ille
naturae
autor.
Non
potes
negare
nutri¬
mentorum
vires
argumento,
quia
Deus
vidit
quandiu
futurus
esses
superstes.
Quid
hęsi¬
tes
de
medicinis?
Inclusae
hae
sunt
vitali
or¬
dinationi,
vt
&
cibi,
non
exclusae.
Itaque
ne¬
cesse
est
medicina
vti,
si
necessaria
est
prae¬
uisio
de
vita
seruanda
per
medicinam.
Qua
ratio¬