Sententia
verborum
Poeti
de
spon¬
te
conuale¬
scentibus
&
arte
sanan¬
dis,
quorum
illa
dicuntur
physica,
haec
epidemica.
82
EPIST.
CHYMICARVM
rundam
medela
in
veteri
medicina
&
alibi.
Omnino
quomodo
natura
non
sanet
ista
mala,
indica
vox
[GR]
unclear
[/GR],
quod
leuia
mala
ipsa
per
se
ad
sanitatem
perducat;
grauia
ve¬
rò
sine
adminiculo
non
possit.
Reliqua
pa¬
racelsicorum
deliria
praetereo,
tum
quod
alibi
à
me
sint
refutata,
tum
quod
euanida
per
se
sint,
inaniaque.
Tu
quae
scripsi
bono
accipe
animo,
&
vale.
EPIST.
VI.
DENOTA¬
TIONE
CHYMIAE.
AD
LVDOVVICVM
HENCKELIVM
Girum
industrium
&
Medicinae
Can¬
didatum,
Saxonem.
TV
quoque,
Ludovice,
Asclepiadei
nostri
quondam
gaudebas
consortio.
Te
non
minor
reliquis
arcanorum
naturalium
ce¬
pit
voluptas.
Quî
ergo
placet
tibi
diuina
chymia?
Quî
displicet
parachymia?
Quanto
cum
feruore
desiderioque,
ni
fallor,
illam
am¬
plecteris,
tanto
hanc
fugis
execrarisque,
&
paracelsicus
tam
non
esse
cupis,
quam
non
im¬
postor,
&
nefariae
factionis
assertor.
Fuerunt
olim
chymici
philosophorum
praestantissimi,
qui
maximum
operae
in
abstrusorum
naturae
cognitione
posuerunt.
Id
enim
&
nomen
in¬
dicat.
Nam
dictam
chemian
putant
plaerique
[GR]ταὰ
ἀὰ
χέεσται[/GR],
quod
latinis
est
liquare.
O¬
pera
metallurgorum
in
ima
terrae
penetra¬
tum
est,
indeque
montes
egesti,
&
in
succos
praestan¬