96.
EPIST.
CHYMICARVM
solutione
partium
solui
crasin
vt
quę
ex
mi¬
stura
resultat.
Crasis
est
forma
misti
qua
mi¬
stum.
Ex
hac
pendent
virtutes.
Itaque
&
quid
essentia
reuera
sit
vides,
&
qua
arte
praepa¬
randa,
quomodoque
spectanda.
Si
resoluitur
totum:
certe
partes
seorsim
purgatae
vires
&
qualitates
suas
ita
debent
retinere,
vt
posti
coniunctionem,
seu
vnionem,
(nam
soluta
iterum
sunt
ad
vnum
integrum
coagulanda)
emergat
prior
mistura
secundum
substan¬
tiam
quidem
eadem,
at
viribus
aucta,
&
ad
vsum
promtior
reddita.
Si
ars
nequit
ita
coniungere
denuò;
essentias
certe
non
eli¬
cit;
sed
potius
perdit,
&
ex
illis
aliud
gignit
priori
analogum.
Essentia
magnetis
longe
validius
debebat
attrahere
ferrum,
magne¬
tis
lapide.
Si
hoc
non
praestat;
ne
voces
es¬
sentiam.
Si
natura
ipsa
per
se
praestitit
essen¬
tiam
mundissimam:
facile
intelligis
non
es¬
se
periclitandum
in
solutione.
Tunc
autem
de
solutione
consilium
ineundum
est,
cum
impuritas
inest
propter
partes
ante
mistio¬
nem
coactas.
Si
verò
non
inest
propter
has;
sed
foris
extra
radicem,
seu
non
radicaliter
quid
adhaeret;
satis
est
hoc
tollere
absque
solutione.
Vides,
quàm
difficilis
res
sit
es¬
sentiarum
artificiosus
apparatus,
cum
tamen
Paracelsicus
grex
sibi
omnia
somniet
facili¬
ma,
&
exploratissima.
Moneo
tamen,
artifi¬
ces
hanc
[GR]ἀκείβειαν[/GR]
non
semper
spectare.
Nam
essentiam
etiam
hanc
vocant,
quam
ex
re¬
soluto