ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
121
quanquam
philosophus
angustiore
vocis
vsu
solummodo
demonstrationi
largiatur
axio¬
ma.
Verum
quidem
omne
est;
sed
cum
hoc
sit
duplex
[GR]ανα
καιον
ενδεχομενον[/GR]:
solum
ne¬
cessarium
est
scientiis
proprium,
contingen¬
te
excluso.
Quod
enim
scitur,
&
scientiae
principium
est;
id
aliter
se
habere
non
po¬
test.
Itaque
&
particularia
axiomata
ab
arti¬
bus
remouentur,
cum
in
his
quod
praedica¬
tur
partim
insit,
partim
non;
seu
dari
possit,
vbi
aliter
se
res
habet.
Consequens
his
est,
omnia
debere
esse
[GR]κατυπανλος[/GR].
Catholica
es¬
se,
ante
monui;
catholica
autem
[GR]πρωτως[/GR],
ita
vt
sint
[GR]ἅμεσα[/GR],
in
quibus
nihil
dari
pelit
prius.
Debent
enim
axiomata
esse
princi¬
pia.
Tertia
quaestio
[GR]οτιδσι[/GR],
qua
exigimus
pro¬
prium
effectum
de
sua
causa,
&
proprium
perpetuumque
adiunctum
de
suo
subiecto.
Huic
vicina
est
quarta,
quae
postulat
[GR]το
διοτι[/GR]
seu
[GR]διὰ
τὶ[/GR],
quaeritque
causam
formalem,
seu
primam
immotamque
cur
propria
passio
sit
in
subiecto
suo,
&
totam
rationem
syllogi¬
smo
comprehendit
demonstratiuo.
Hae
ve¬
ro
duae
quaestiones
non
in
vno
saltem
sunt
diuisionis
membro,
sed
in
omnibus.
Itaque
quoties
noua
species
definitur,
toties
de
propriis
effectis
adiunctisque
quaerendum
est,
&
ratio
reddenda
per
causam
formalem,
quantum
fieri
potest.
Inseruiunt
ergo
ad
ar¬
tium
informationem
diuisio
ipsius
rei
arti¬
ficiosa
à
summo
vsque
ad
indiuiduam
speciem
Η
5
conti¬