122
MONARCHIA.
tia
vera,
quae
scientem
compunctione,
&
a¬
more
plurimùm
afficit,
non
extollit,
non
su¬
perbientes,
quos
impleuerit,
sed
gementes
fa¬
cit
iuxta
illud
Sapientis:
Qui
addit
scientiam,
addit
&
dolores,
quòd
in
multa
scientia,
mul¬
ta
pariter
insit
indignatio.
Magna
verò
no¬
bis
puritate,
&
sanctitate
est
opus,
vt
verae
sapientiae
fructus,
cum
beatissimis
apostolis
Christi,
in
aeterna
foelicitate
valeamus
obti¬
nere.
Deus
noster
sanctus
est,
nos
autem
pec¬
catores
&
immundi.
Cùm
ergo,
inter
dissi¬
milia
non
fiat
vnio,
quomodo
fiet
inter
Deum
&
nos
concordia?
Audiamus
Diuum
Augu¬
stinum:
Nullus
inquit,
sanctus
&
iustus
ca¬
ret
peccato,
nec
propterea
finit
esse
iustus
&
sanctus,
cùm
teneat
affectu
sanctitatem.
Dicit
enim
Scriptura:
Septies
in
die
cadit
iustus,
&
resurget,
impij
autem
corruent
in
malum.
Si
cadit
(inquit)
Hieronimus,
quomodo
iu¬
stus,
&
si
iustus,
quomodo
cadit?
Sed
iusti
vo¬
cabulo
non
priuatur,
qui
poenitentia
ductus
tractusque
semper
surgit.
Non
solùm
septies,
ar
septuagesies
septies
delinquenti,
si
conuer¬
tatur
ad
poenitentiam,
peccata
donantur.
Non
saluabit
eum
gratia,
cuius
voluntas
otiosa
fuerit.
Impossibile
siquidem
est
non
saluari
bonam
voluntatem.
Etenim
Dei
donum
est,
quoniam
nec
velle
bonum,
neque
exequi,
sine
gratia
Dei
nemo
potest,
qui
seruare
semper
volentem,
est
paratissimus.
Quemadmo¬
dum