ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
183
tùm
philosophorum,
quo
pacto
scis
dissolui
plumbum
in
cerussam.
Haec
calx
temperatur
oui
oleo
imbibiturque
&
vnitur.
Oleum
au¬
tem
nihil
est
aliud
qui
Mercurius
philosopho¬
rum
factus
ex
auro
&
argento
per
destillatio¬
nem
philosophicam.
Hic
quia
amicus
est
calci;
vtrumque
enim
ex
vna
factum
est
natura:
ideo
eidem
promptè
suscipit
coagulatque
vna.
Sed
quis
est
ille
Heliocantharus?
artifex
non
glo¬
riosus,
quales
sunt
illi
vani
nugatores
qui
principes
deludunt
&
nescio
quos
illis
The¬
sauros
policentur
nefariè,
sed
taciturnus,
qui
sustinuit
illam
metamorphosin
Platonicam,
&
olim
visa
sibi
incredibilia,
nunc
post
aetatem
maturam
&
experientiam
scit
valdè
credi¬
bilia
esse
certa
&
perspicua,
quique
votum
si¬
lentii
Harpocrati
fecit,
maximè
admiratus
arcanam
Dei
in
natura
potentiam.
Hinc
à
vulgo
se
seiungit
&
clam
philosophatur,
quae
etiam
causa
est,
cur
nulli
appareant
in
propatulo
arti¬
fices,
nec
taberna
auri
fabricandi
aperiatu
cer¬
to
iudicio
quod
artem
ignoret,
quisquis
multa
va¬
nè
temereque
de
ea
in
aulis
magnatum
debla¬
terat.
Ecce
coniectorem.
Si
scopum
attigi,
labore
docendi
supersedebis
vacabisque,
sin
minus,
sudandum
erit
alacriter.
Verendum
enim
est
ne
in¬
uida
&
fugax
illa
aquila
tam
altè
ouum
ponat;
vt
assequi
non
possimus.
Nisi
fallor,
vt
corui
hiantes
ludimur.
Nam
in
ipsa
fabula
addi¬
tur
Iouem
curasse,
vt
eo
tempore
oua
a¬
quilina
edantur,
quo
nulli
comparent
sca¬
rabaei,
M
4
Heliocan¬
tharus.