SCHOLIA.
279
De
quo
Plinius:
Sub
canis
ortum
vina
mutan¬
tur
quaedam,
postea
restituuntur
sibi.
Haec
au¬
tem
immutatio
vini
est
in
deterius,
scilicet
in
aliquem
acorem,
vt
mutatum
etiam
dicamus
quod
Iurisconsultus
acidum
appellauit.
De
cu¬
ius
sententia
disputatio
mihi
quondam
incidit
cum
praesule
Montispesulani
hospite
tum
pa¬
terno,
non
satis
mentem
legis
concipiente:
quę
rescindi
venditionem
censet
si
acetum
tradi¬
tum
sit
sub
vini
venditi
nomine,
nec
emptorem
id
recipere
teneri:
cuius
speciosa
est
ratio,
non
eandem
esse
vini
atque
aceti
[GR]ουσιαµ[/GR],
id
est,
essen¬
tiam.
Ideò
acetum
Plinius
nequitiam
vini
ap¬
pellauit,
sine
qua
nec
mitior
vita
degi
possit,
Acidum
autem
vinum
non
redhiberi,
quia
vi¬
num
sit,
quamuis
sapore
paulum
immutato.
Quae
duo
vocabula,
lingua
nostra
Gallica
ex¬
primere
possemus
vinaygre
&
aygreuin,
quem¬
admodum
in
iure
syluarum
eadem
distinguit
lignum
iacens
à
pendente,
bois
mort
&
mort
bois.
Addam
indubitatum
experimentum
meum,
de
vi
atque
natura
vini
non
omnino
extincti
in
vino
acido:
à
quo
ego
per
distilla¬
tionem
eduxi
liquorem
subtilem
(quam
aquam
ardentem,
seu
aquam
vitae
vulgus
nominat)
cuius
ne
gutta
quidem
vna
ab
aceto
elici
po¬
test.
Acetum
ideo
Albertus
vinum
dixit
mor¬
tuum.
De
quo
restat
mihi
alia
quaestio
cum
eo¬
dem
&
Cl.
Galeno.
Nam
si
vis
vini
esset
pror¬
sus
in
aceto
intermortua,
vnde
acunen
il¬
iud
in
illo
&
vis
dissolutrix,
quae
igneam
fa¬
cultatem
continet?
Hanc
Albertus
dicit
in
aceto¬
S
4
Plinius
de
aceto.
Experimen¬
tum
distilla¬
tionis.
SCHOLIA.
279
De
quo
Plinius:
Sub
canis
ortum
vina
mutan¬
tur
quaedam,
postea
restituuntur
sibi.
Haec
au¬
tem
immutatio
vini
est
in
deterius,
scilicet
in
aliquem
acorem,
vt
mutatum
etiam
dicamus
quod
Iurisconsultus
acidum
appellauit.
De
cu¬
ius
sententia
disputatio
mihi
quondam
incidit
cum
praesule
Montispesulani
hospite
tum
pa¬
terno,
non
satis
mentem
legis
concipiente:
quę
rescindi
venditionem
censet
si
acetum
tradi¬
tum
sit
sub
vini
venditi
nomine,
nec
emptorem
id
recipere
teneri:
cuius
speciosa
est
ratio,
non
eandem
esse
vini
atque
aceti
[GR]ουσιαµ[/GR],
id
est,
essen¬
tiam.
Ideò
acetum
Plinius
nequitiam
vini
ap¬
pellauit,
sine
qua
nec
mitior
vita
degi
possit,
Acidum
autem
vinum
non
redhiberi,
quia
vi¬
num
sit,
quamuis
sapore
paulum
immutato.
Quae
duo
vocabula,
lingua
nostra
Gallica
ex¬
primere
possemus
vinaygre
&
aygreuin,
quem¬
admodum
in
iure
syluarum
eadem
distinguit
lignum
iacens
à
pendente,
bois
mort
&
mort
bois.
Addam
indubitatum
experimentum
meum,
de
vi
atque
natura
vini
non
omnino
extincti
in
vino
acido:
à
quo
ego
per
distilla¬
tionem
eduxi
liquorem
subtilem
(quam
aquam
ardentem,
seu
aquam
vitae
vulgus
nominat)
cuius
ne
gutta
quidem
vna
ab
aceto
elici
po¬
test.
Acetum
ideo
Albertus
vinum
dixit
mor¬
tuum.
De
quo
restat
mihi
alia
quaestio
cum
eo¬
dem
&
Cl.
Galeno.
Nam
si
vis
vini
esset
pror¬
sus
in
aceto
intermortua,
vnde
acunen
il¬
iud
in
illo
&
vis
dissolutrix,
quae
igneam
fa¬
cultatem
continet?
Hanc
Albertus
dicit
in
aceto¬
S
4
Plinius
de
aceto.
Experimen¬
tum
distilla¬
tionis.