ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
239
feruoreve
tangatur,
quod
fit
ex
creta,
fimo
equino
&
papyro
carminata.
Aliud
ex
calce
viua
&
albumine,
quo
dicunt
gluntnari
par¬
tes
vitrorum
fractorum
posse,
ita
vt
vsum
integrorum
praestent.
Sed
manus
requiri¬
tur
agilis.
Ego
aliquoties
feci
periculum
fru¬
strà.
Calx
enim
viua
albumen
statim
coquit,
&
instar
gelatinae
coagulat,
quę
postea
non
amplius
haeret.
Conficitur
aliud
ex
fimo
asi¬
ni,
vel
equi,
pannis
&
argilla.
Notabis
lutum
fornacarium
aptius
esse
argilla
figulina
pro¬
pter
tenacem
pinguedinem.
Itaque
mun¬
datum
illud
à
lapillis
subigere
soleo
floccis,
paleis
&
similibus
Non
autem
sustinet
ignem
validum.
Facilè
etiam
potest
tolli
affusa
aquâ.
Nonnulli
pilos
admiscent.
In
igni
valido
praestat,
quod
sequitur.
Figulinae
&
arenae
partes
singulae
miscentur
pari
cineri
cribel¬
lato,
iungunturque
aqua.
Quo
intensior
ignis
est,
èo
validius
haec
stipantur
confluxuque
suo
veluti
armatura
vitrum
includunt.
Ex
eius¬
modi
terra
vitrosa
fiunt
crusibula,
que
vides
in
igni
valido
quasi
vitrescere.
Id
vocatur
lu¬
tum
sapientiae.
Vbi
illitum
est,
siccatur,
&
in¬
sternitur
linteis
duplis
triplisve,
quę
tamen
comburuntur
tandem.
Firmius
conflatur
ex
ferri
scobe,
cinere
clauellato,
arena
puluereque
la¬
terum,
quae
ingeruntur
luto
fornacario
suba¬
cto
cum
fimo
equino,
aut
paleis.
Non
autem
illine
crasse
solet.
Puto
tyronem
in
omnem
euentum
sa¬
tis
instructum
esse.
Quid
enim
attinet
cumulare
sterco¬