ANDREAE
LIBAVII
LIB
I.
241
iterum
segregat
species,
facta
ita
idem
&
alterum.
Sed
nec
hoc
obscurum
est,
quod
ab
Aristotele
explicatum
diligentius
me¬
minimus
animam
nempe
cognoscendo
res
cum
illis
ipsis
vniri
facultate
quadam
sua,
quae
mens
&
intellectus
appellatur,
ita
vt
intellectus
actu
sit
idem
cum
re
intellecta,
quemadmodum
sensus
[GR]ἐνεργείᾳ[/GR]
idem
cum
sensili.
Itaque
cum
ipsa
per
se
substantia
sit,
alterum
idemque
potestate
complectitur,
&
ad
naturam
rerum
conuersa
illis
se
ac¬
commodat,
&
tota
fit
idem
in
iisdem;
di¬
uersa
in
diuersis,
nec
hoc
absurdè.
Dixerunt
enim
veteres
animae
substantiam
cogno¬
sci
operibus.
Quomodo
ergo
diuersa
di¬
stinctaque
intelligeret
nisi
in
sua
natura
quid
distinctum
haberet?
Quomodo
eadem
ni¬
si
homogenian?
Simile
cognosci
simili
ma¬
lè
quidem
expositum
ab
aliquibus
est,
sed
à
vetustate
non
male
dictum.
[GR]περὶ
νείκους
καὶ
φιλίας[/GR]
multi
declamant
multa
&
quo
pacto
discors
concordia
rerum
fuerit
principium
probè
sibi
intelligere
videntur.
Sed
hoc
ni¬
hil
ad
Platonicum
illud.
Est
&
in
mente
ra¬
tionis
facultas,
quae
descripta
praeceptis
v¬
su
rerum,
cognitis
eleganter
ostendit,
o¬
mnem
rerum
naturam
comprehendi
dis¬
sensu
consensuque
affirmato,
negato,
&
nihil
esse
quod,
siue
in
se
spectetur
siue
ad
aliud
referarur,
simpliciter,
comparatè,
primò
ortè,
non
istis
occurrat
formis,
sit¬
que
Q