242
EPIST.
CHYMICARVM
que
affectum
consentaneè
vel
dissentaneè,
&
possit
affirmari
vel
negari.
Et
ipse
qui¬
dem
Plato
in
isto
Dialogo
tum
cognoscen¬
tis
cum
cognito
congruentia,
tum
ratio¬
ne
suam
interpretatur
mentem.
Sed
mi¬
hi
nunc
arridet
amor
ille
Socraticus,
quem
in
symposio
mirificè
declaratum
noui¬
mus,
non
quidem
quod
corpora
attinet,
sed
quod
animam
cuius
virtute
&
scien¬
tia
praegnantis
impetus
gignendi
occasio¬
nem
quaerit,
nactusque
materiam
produ¬
cit
alterum
eundem
nempe
sui
similem
in
discipulo
imaginem,
quae
cum
generan¬
tis
conuenit
natura;
&
nihilominus
ab
ea¬
dem
distat.
Eadem
ratio
est
amicitiae
[sic].
Sed
quorsum
haec
tam
multa?
Non
profectò
vt
te
doceam;
ea
enim
es
ingenii
sagacitate
&
doctrinae
praestantia,
vt
ex
te
discere
pro¬
ficereque
scientia
non
crubescam.
Sed
vt
tibi
animum
aperiam
meum,
amore
phi¬
losophico
tuo
eundem;
cum
post
Deum
non
tantùm
honoris
mei
fueris
parens
&
procreator,
sed
&
augmentum
ingenio
ad¬
dideris
tuique
similitudinem
insculpseris
meo.
Fatendum
itaque
est
animos
nostros
ita
concinnatos
esse,
quemadmodum
Plato
vo¬
lebat,
nec
haec
delebitur
coniunctio
distin¬
ctioque
dum
durabit
vita.
Velim
verò
tibi,
vir
praeclare,
etiam
hoc
subiicere,
quod,
quę
animarum
est
natura,
eadem
mihi
videatur
esse
etiam
scientiarum,
quas
si
animas
quas¬
dam