ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
243
dam
dixero,
non
absurdè
loqui
fortassis
ap¬
paruero.
Illae
enim
ipsae
in
anima
rationis
potentia
&
vsu
donata,
substantiam
ha¬
bent,
&
non
genere
tantum,
sed
&
har¬
monico
consensu
ita
conspirarunt,
vt
in¬
ter
summas
imasque
mutua
sit
constans¬
que
concordia,
quin
communes
suam
ipsa¬
rummet
essentiam
insinuent
in
inferiores,
subiectasque,
quò
licet
quaeque
suis
con¬
stet
axiomatis
&
forma,
nihilominus
parti¬
cipent
communi
quadam
copula,
virtute
substantiali
dispersa
in
singulas,
quo
pacto
de
virtute
mundana
commentatus
est
Pla¬
to,
&
Aristoteles
de
seminario
generatio¬
num
principio
pulchre
disseruit.
Non
im¬
merito
summa
laude
affecit
philosophiam
Timęus
dum
scripsit,
illo
bono
nihil
vnquam
majus
mortalium
generi
datum
esse
Deo¬
rum
munere,
nec
datum
iri.
Quae
enim
laudabiliter
&
praeclare
in
superioribus,
artibus
sunt
inuenta
constitutaque,
e¬
iusmodi
sunt,
vt
nihil
inueniri
porrò
pos¬
sit
quin
inde
dependeat,
&
ante
cor¬
pus
suum
pridem
in
rerum
natura
exi¬
stat
anima,
quod
de
nobis,
aut
omnino
a¬
nimalibus
pronunciauit
olim
Socrates:
quę
res
potestne
ab
alio
profecto
esse
prin¬
cipio
quam
ab
eo,
cui
ante
omnia,
me¬
ditata
perspectaque
fuerunt
cuncta?
Pol¬
lutae
quidem
artes
sunt
multae
depraua¬
torum
ingeniorum
corruptelis;
attamen
in
singulis
Q
2