AMVVALDINA.
167
teris
paribus
parcit
linguae,
ventriculo
&
carneis.
Idem
in
coepis
videre
est,
&
mul¬
tis
aliis.
Erastus
pene
eiusdem
fuit
senten¬
tiae.
Non
enim
sibi
potest
persuadere
can¬
tharides
parcere
ventriculo,
sed
non
opus
est
multis.
Ventriculus
quidem
laedi
pote¬
rat
tandem,
at
quia
in
praesentia
seu
non
sta¬
tim
dispositus
est
ad
patiendum,
nec
in
a¬
ctum
vocari
potest
ea
à
tali
agente
ad
pati¬
endum
corruptiue;
nihil
noxae
sequitur.
Loquor
autem
de
eadem
actionis
specie.
Nam
fieri
potest
vt
ventriculus
etiam
à
can¬
tharidibus
patiatur,
sed
non
modo
eo
quo
vesica:
nec
cum
noxa.
At
putat
Erastus
cantha¬
rides
eo
egisse
naturaliter.
Dico
potuisse
non
egisse.
Nam
actus
actiuorum
sunt
patien¬
tium.
Ergo
etsi
agens
sit
paratum
&
expe¬
ditum,
non
tamen
sequitur
actio
nisi
pati¬
ens
patiatur.
Sed
de
his
alibi.
Sententiae
Am¬
vvaldinae
aduersatur
Paracelsus
quoque,
vt
appareat
magistro
&
discipulo
male
con¬
uenire.
Exemplum
de
mercurio
friuolum
est.
Fatemur
&
nos
multa
foris
adhibita
nocere
nec
parcere
interioribus
assumta;
at
id
fit
non
ratione
spiritus
vitalis,
sed
na¬
tura
partis
cuiusque
patientis.
XI.
QVORVNDAM
DE
ME¬
DICIS
CENSVRAE.
RESTANT
obiecta
nobis
nostrorum
iu¬
dicia;
de
quibus
breuiter.
Plinius
taxat
medi¬
L
4
Erasti
sen¬
tentia.
Plinii
senten¬
tia
de
medi¬
cis.