AD
GEOR.
AMVVALD.
177
&
ipse
delector,
inuestigationem.
Asininę
ruditati,
prodigiosis
mendaciis,
porten¬
tosaeque
iactantiae,
quae
vestra
sunt
insi¬
gnia,
non
faueo.
Ne
ergo
existima
si
me
imposturis
opposui,
&
bonorum
flagella¬
tioni,
aut
te
laesum
esse,
aut
prioris
meae
ad
te
epistolae
promissum
labefactum.
Artem
me
defensurum
scripsi.
Inertiam,
vitupe¬
ria,
&
ignaua
[GR]τερετίσματα[/GR],
quibus
tibi
intra
modestiae
&
veritatis
cancellos
manenti,
non
erat
opus,
adeo
non
propugno,
vt
eo¬
rum
me
profitear
hostem
implacabilem.
Tu
docuisti
quędam
vere;
quaedam
haud
inique
notasti.
De
istis
non
est
quod
con¬
queraris.
Seruata
tibi
sunt
integra.
In
falsis,
praesidium
tibi
à
me
erit
paratum
nullum.
Ego
te
moneo
ne
inani
scientiae
persuasi¬
one
decipiaris.
Vix
in
imo
subsellio
haerc¬
re
digne
potes.
Si
vero
certare
desideras,
non
fumis,
sed
solidis
principiis,
argumen¬
tisque
neruosis
[GR]τὸ
ἀλῆθὲς[/GR]
conare
compro¬
bare.
Vtere
veritate,
non
mendaciis,
solida
doctrina
non
[GR]κενοδοξίᾳ[/GR];
recto
rationis
vsu
non
sophisticae
hydrę
veneno;
Et
erit
vn¬
de
iure
possis
gloriari.
Si
non
potes;
agno¬
sce
tenuitatem
supellectilis
tuae,
&
aliis
re¬
linque
certamina.
Moliris
defensionem
iam
pridem
promissam
&
expectatam.
Vide
vt
afferas
ingenio
alacri
digna,
&
noli
com¬
mittere,
vt
te
intemperiae
abripiant
ad
eius
M