ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
265
conciliant
his
ipsis.
Graui
iudicio
videtur
res
egere,
quodnam
ex
his
tanquam
verùm
sit
sequendum.
Non
refellam
iam
senten¬
tiarum
absurditates.
Quid
sentiam
ipse
in
tuo
deponam
sinu.
Fortuitum
absolutè
vix
quicquam
esse
iudico.
Vt
enim
logici
aiunt,
fortunam
causarum
ignoratio
peperit.
Quo¬
dammodo
verò,
[GR]πρός
τι
καὶ
κατὰ
τι[/GR]
aliquod
esse
nihil
prohibet.
Cum
enim
philosophus
[GR]τὸ
τινὸς
ἔνεκα[/GR]
ita
contrahat,
vt
tantum
videa¬
tur
in
naturalibus
agnouisse:
Inquit
enim
Rem
à
materia
abstractam
nullam
scientia
naturalis
contemplari
potest,
quia
natura
rei
alicuius
gratia
facit
omnia:
rebus
autem
abstractis
abiunctum
id
est
quod
sub
hoc
[GR]τινὸς
ἔνεκα[/GR],
verbo
intelligimus:
certae
artis
re¬
sperectu
eiusque
physicae
dicetur
fortuna,
v¬
bi
per
se
quidem
generatione
vniuoca,
ni¬
hil
fit
temerè;
at
aequiuocè
&
ex
accidente
fiunt
multa.
Est
autem
omnium
vniuocarum
generationum
finis
ipsa
forma
rei
&
perfe¬
ctio,
sicut
ipse
philosophus
iterum
disseruit,
cum
scripsit:
principatum
illa
causa
obtinet,
quàm
sub
hoc
verbo,
cuius
gratia,
significa¬
mus.
Haec
enim
ratio
est;
ratio
autem
prin¬
cipium
est
pariter
in
rebus
tam
arte
quam
natura
constituendis,
quanquam
naturae
o¬
peribus
potius
quam
artis
coniuncta
est
ra¬
tio
boni
&
pulchri;
&
alibi:
ponimus
causa¬
rum
genera
quatuor;
primum
cuius
gratia,
vt
finem;
secundum
substantiae
rationem,
quę
quasi
R
5
1
part.
1.