266
EPIST.
CHYMICARVM
quasi
vnum
quoddam
ferè
existimanda
sunt.
Nam
homo
ideo
sic
genitus
est,
quia
hoc
ho¬
mini
est
esse,
seu
in
hoc
finis
&
perfectio
eius
consistit.
Ita
&
herba
ideo
sic
facta
est,
quia
hoc
erat
ei
bonum
pulchrumque
secun¬
dum
substantiam.
Quae
declinant
hinc,
vt
monstra
quanquam
suas
&
haec
habeant
causas,
&
sic
absolutè
non
sunt
fortuita;
ta¬
men
in
fortuitis
habentur,
quia
praeter
ra¬
tionem
solitam
naturae
perfectamque
vl¬
timo,
sunt
genita.
Ex
hac
sententia
aurum
non
genitum
est
ita
quia
cor
est
hominis;
sed
quia
hoc
auro
est
esse.
Si
qua
ergo
est
analogia
quorundam,
qua
videntur
alterum
esse
alterum,
vt
argentum,
hominis
cere¬
brum;
ea
nec
principalis
est,
nec
perpetua.
Qui
verò
chymicus
scire
cupit
quodnam
cui
conueniat,
&
quodnam
ex
quo
sit
com¬
parandum;
is
vtatur
sensibus
suis
&
ratio¬
ne,
&
saepè
experiundo
certitudinem
ve¬
netur.
Axiomata
physica
de
materia
natu¬
rali
in
vniuersum
testantur,
quod
sit
omni¬
um
formarum
naturae
susceptiua.
Sed
cum
non
inueniatur
nisi
informata
singulariter;
in
hac
autem
potentia
mutationis
interdum
remota
sit,
interdum
propinqua;
pruden¬
ter
coniiciet,
ad
quidnam
statim
procliuis
res
sit,
&
ad
quid
non
nisi
per
longas
muta¬
tiones
perueniri
possit,
&
quo
accedere
sit
artifici
impossibile.
Deinde
contem¬
plabitur
virtutes
maximè
secundum
gu¬
stum