ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
283
EPIST.
XXXII.
DE
AQVA
PARACELSICA
IMMATVRA,
lilio
&
lapide
philos.
AD
D.
FELICEM
PLATERVM
PHIL.
&
Med
Basileensem.
NVLLVM
autorem
tam
malum
putabat
Plinius,
quin
ex
eo
aliquid
boni
succi
possit
exugi.
Perniciosus
scriptor
est
Para¬
celsus:
sed
in
his
que
confinxit,
murauitque
i¬
pse.
Quae
ex
veterum
doctrina
hausit;
ea
ali¬
quando
syncerius,
quasi
ipsa
necessitate
tra¬
ctus
ac
voluisse
creditu,
exponit.
Itaque
libros
eius
non
plane
putauerim
inutilès
esse.
In
eo¬
rum
vno
scriptum
est:
In
minerali
lapidis
inuc¬
niuntur
tres
substantię
seu
naturae
mercurius,
sulphur,
&
aqua
mineralis
per
quae
est
a
na¬
tura
compositum.
Soluitur
autem
chymia
per
suum
ipsius
succum
seu
aquam,
quę
no¬
dum
maturuit
in
viscere
terrę
in
quo
occusia¬
tur,
&
accedentibus
astris
coeli
ad
natulam
martio
prodit
&
successiue
maturescit.
Quid
quaeso
his
designat
verbis?
videntur
antiqui¬
tatis
esse.
Nisi
fallor,
aurum
minerale
vocat;
succum
proprium,
hydrargyrum
philosophicum,
qui,
cum
in
terra
est,
crudus
est
&
occuitus.
At
cum
sublimatione
chymica
educitur,
&
per
a¬
stra,
hoc
est,
essentias
chymicas
purgatur,
prodit
calore
foecundo
qualis
est
martij,
&
co¬
ctione
philosophica
ad
maturitatem
perduci¬
tur.
Sed
quid
lilium?
De
hoc
par
dubitandi
est
causa.