ANDREAE
LIBAVII
LIB.
I.
287
rimus
essentlarum
speciebus,
quae
dis¬
sentiente
fiunt
modo,
asscribere.
Sed
quid
tunc
de
scoriis
seu
recrementis
antimo¬
nij
fiet?
Ita
enim
nominant
vulgo
ob
simi¬
litudinem
quandam
Regulum
corruptum.
Num
chymica
essentia
etiam
est
in
recre¬
mentis?
Atqui
fugiunt
artifices
haec
ca¬
ne
peius
&
angue.
Repraesentant
scoriae
vitrorum
naturam.
Dicemúsne
illas
qui¬
dem
per
se
esse
reiectaneas;
at
quia
ali¬
quid
essentiae
continent,
in
precio
habe¬
ri
tanquàm
magisteria,
donec
id
sit
extra¬
ctum?
Et
certè
ex
Reguli
corruptione
o¬
ritur
tum
sal
antimonij,
quod
aurum
me¬
dicorum
vocant,
tum
oleum
valde
prae¬
stans.
Multa
fiunt
inter
vias
ad
finem,
quae
partim
purgata
sunt,
partim
impu¬
riora
manent.
His
vtuntur
interdum
ét¬
iam
solis.
Itaque
non
quidem
habenda
fuerint
inter
opera
praecipua;
sed
tamen
nec
omnino
abiicienda.
Verum
aliud
ob¬
oritur
dubium.
Si
vitrum
&
scoriae
vi¬
tratae
sint
eo
ponenda
loco,
conquere¬
tur
purissima
antimonij
glacies,
Carneo¬
lus,
Rubinus,
etc.
se
praecipitatam
suae
di¬
gnitatis
fastigio.
Ita
enim
essentiarum
ti¬
tulo
excidet.
Quid
etiam
respondebimus
Paracelsicis,
qui
per
magisteria
res
totas
vertunt
in
magisteria,
&
stercora
quoque
ita
expurgant,
vt
tota
fiant
essentia?
Ita
ex
salibus,
vitriolo
&
aliis
pene
nihil
inter¬
Scoriae
stibii.
Sal
stibij
aurum
me¬
dicorum[sic].
Purissima
stibij
gla¬
cies.