254
ANDREAE
LIBAVII
D.
ditionem,
&
virtutes.
Noticiae
autem
eius
instrumenta
acceperunt
sensus,
quibus
a¬
stipulatur
ratio.
Essentiae
intimae
in
sensus
non
incur¬
runt.
Nequit
ergo
eas
scire
ratio,
cum
nihil
sit
in
intellectu,
quod
non
prius
fuit
in
sen¬
su.
Sed
Chymici
cum
in
paruam
eamque
pu¬
rissimam
&
subtilissimam
molem,
virtutis
vel
totius,
vel
praestantissimae
capacem,
coege¬
runt
corpora;
essentias
quidem
illas
appel¬
lare
solent;
at
tantum
sibi
non
arrogant,
quantum
Paracelsistae
qui
naturae
(materiae,
formae
&
totius
compositi)
intima
penetra¬
lia
sibi
nota
&
perspecta
temere
&
insolen¬
ter
deblaterant.
Putidum
istud
appellamus
mendacium,
quod
tanto
alienius
debebat
esse
a
Neoparacelso,
quantò
olim
Theologus
fuit
(si
fuit)
syncerior.
Nam
docent
Theologi
Adamum
ante
lapsum
nosse
quidem
essentias;
at
eam
vim
a
lapsu
amisisse.
Quis
Paracelsicis
reddidit?
Falsum
tamen
id
Theologorum
commentum
est.
Sed
perge.
Certissimas
mor¬
borum
causas,
remedia,
methodum,
sibi
co¬
gnita
&
explorata
depraedicat.
Vnde
hoc?
Nempe
quia
perianitrices
admissus
est
ad
anatomen
essatam,
quae
illi
cuncta
suppe¬
ditat.
Atqui
morbi
&
causae,
methodusque
sanandi
ex
indicationibus
subiecti
patientis
&c.
sumuntur.
Num
ergo
anatomian
nostram
amplectitur?
Non,
quia
ad
pictores
relegat.
Quid
Essentiae
Chy¬
micae.
Adamus
an¬
te
lapsum
di¬
citur
essen¬
tias
nouisse.
Paracelsicus
omnia
ha¬
bet
certissi¬
me
explora¬
tae.
Anatomia
essata.