272
ANDREAE
LIBAVII
D.
camus
de
erratis
ęgrorum,
circumstantium,
&
cum
quid
praeter
opinionem
euenit,
vt
in
his
quae
occultata
diu
medicos
latuerunt,
at
repente
interdum
prorumpunt.
Dein¬
de
quod,
cum
etiam
venenis
sit
sua
essen¬
tia,
necesse
sit
ad
hanc
peruenire
laboran¬
do,
aut
cadauer
fecesque
pro
essentia
re¬
tineri,
aut
tandem
alienam
essentiam
seu
confusam
cum
priore,
seu
per
corruptio¬
nem
Vulcaniam
denuo
generatam
pro¬
duci.
Quodcunque
ex
his
sit;
aut
à
noxa
se
non
liberabunt
Paracelsici;
aut
pro
au¬
ro
stercus
adhibuerint,
&
tot
laboribus
excoxerint;
aut
aliud
quiddam
obtruse¬
rint
pro
essentia
eius
quod
sunt
policiti.
Quod
autem
in
prosyllogismo
dicitur
id
petit
principium.
Nam
impurum
à
puro
separari
ab
illis,
aliquatenus
crediderim;
omnino
autem
verùm
non
est,
nec
potest
ab
illis
firma
adduci
demonstratio.
Hoc
constat,
quod
saepe
deprauent
rem,
mu¬
tent,
alterent,
&
potius
aliud
quid
quam
idem
per
artem
suam
exhibeant.
Nec
ra¬
ro
decipiuntur,
vt
apertum
est.
Futilis
er¬
go
elenchus
committitur.
Sed
pergit
mu¬
nire
prosyllogismum
prosyllogismo.
Ita¬
que
venenum
a
salubri
expurgari
spagiri¬
ce
ita
arguit:
Arsenici
Spagirice
praeparati
vidimus
aliquot
vncias
instar
butyri
deuorari.
Ergo
Vide
admo¬
nitionem
Zuingeri
&
Arragosii
in
Epistolis.
Cratonia¬
nis,
Dubium
num
Paracelsici
[sic]
impurum
a
puro
sepa¬
rent.
De
arsenico
vorato.