ANTIGRAMANIA.
319
nit
elenchum
non
sequentis,
&
non
causae.
Ait
enim
paruitatem
doseos
potius
gratam
esse
naturae,
quam
aduersam;
Natura
enim
paucis
contenta
est:
copiam
respuit.
Additur
etiam
causa
non
vsurpatae
copiae;
non
quod
ipsi
non
possent
lagenas
domiciliorum
pro¬
ferre;
sed
quod
aegri
nauseent,
&
conque¬
rantur.
Commendat
etiam
prudentiam
Pa¬
racelsistarum,
quae
non
semper
intentissime
agentia,
nec
vbique
adhibeat;
sed
varietate
pro
naturę
&
morbi
ratione
agat,
opponens
extrema
extremis
&c.
Sed
attendendum
est.
medicos
nostros
non
reprehendere
quan
titatem
doseos
materialem;
sed
in
hac
vires
ex¬
cedentes
indicationem
praesentem.
Norunt
e¬
nim
bene
agi,
si
parua
dosi
multum
pręstetur
salutis,
nihil
aut
minimum
noxae.
Et
qui
ini¬
tio
Paracelsum
sunt
secuti,
adeo
circum¬
specti
non
fuerunt,
vt
hic
Neoparacelsus
fingit.
Notae
sunt
querelę
de
antimonio
&
aliis.
Ipse
noui
aedituum,
qui
sibi
arrogabat
Paracelsi
scientiam,
dans
de
suo
antimo¬
nio
grana
aliquot
Pastori
suo,
quem
mox
spasmus
ferme
totum
contrahebat,
&
ex¬
tinxisset
nisi
ex
Galenico
pharmacopolio
remedium
mature
fuisset
adhibitum.
Pari
au¬
dacia
Spiritum
vitrioli
suspectum
reddiderunt.
Nostro
tempore,
cum
ad
Galenicos
peruenit
vera
praeparatio,
&
experientia
cumvsu
legitimo;
min
est
querelarum.
Maioris
cautelae
gratia
dili¬
An
paruita
dosios
grata
naturae.
Quantitas
matertalis
non
culpa¬
tur
si
satis
sit
ad
effectum.
Conuulsio
ex
4
granis
antimonij.