330
ANDREAE
LIBAVII
D.
Assumptum
de
Paracelsicis
ex
parte
ad¬
mittimus,
ex
parte
non.
Admittimus
au¬
tem
[GR]κατὰ
τύχην[/GR].
Nam
perite
is
curare
&
ar¬
tificiose
non
potest,
qui
veram
artem
me¬
dendi
nunquam
didicit.
Si
releuat
quos¬
dam,
seu
subito
seu
tarde;
Quicquid
geri¬
tur
fortuna
vocatur.
Firmamentum
autem
eius
satis
iam
ex¬
cussum,
&
inutile
est
deprehensum.
Ad
Ga¬
lenicos
clysteres
nos
vertamus.
Hi
male
v¬
runt
hominem.
Sed
ostendit
se
sutorem
vl¬
tra
crepidam
sapere,
&
non
bene
stare
cum
Paracelsicis
&
Chymicis.
Reiicit
Clysteres?
Cur?
Quia
nil
nisi
essentias
&
abditas
pro¬
prietates
vsurpat,
quas
in
anum
(sit
venia
dicto)
infundere
tantis
philosophis
turpe,
&
naturae
iniuriosum
foret.
Est.
n.
ille
lo¬
cus
non
essentiarum
sed
capitis
mortui,
&
fe¬
cum
sulphurearum,
ex
quibus
tamen
Para¬
celsicis
fit
sulphur,
oleum,
aquae,
sal
artis,
&
alij,
quos
si
ad
cibum
adhiberent,
ex
profes¬
sione
facerent.
Sunt
enim
essentiae,
seu
medi¬
cinę
factę
per
anatomiam
essatam.
Deinde
qui
fit
Dornesium
magnum
illum
Paracelsistam
inter
inuenta
mirabilia
etiam
Clysteres
repo¬
nere
per
nere,
vt
quos
Deus
hominibus
monstrauerit
per
naturam
auis
Ibidis,
aquam
marinam
ro¬
stro
podici
infundentis,
&
sic
intestina
mun¬
dantis?
An
Neoparacelso
sordet
illa
natu¬
ra?
At
natura
natura
gaudet.
Bene
ergo
cum
Clysteres
Galenici.
Paracelsici
quidam
Cly¬
steres
habent
pro
diuino
munere
per
aues
ostenso
medicinae.