334
ANDREAE
LIBAVII
D.
lam.
Hoc
tu
non
attenderas.
Tu
ad
tuos
carbones
te
confer,
&
iudica
quales
sint,
quam
solidi
aut
rari.
Ne
te
Vulcanus
tuus
possit
ludere.
Quid
tibi
fugitiuo
sacerdo¬
ti
cum
nostrorum
libris?
An
tu
vllos
vn¬
quam
legere
&
intelligere
potuisti?
Ita
&
in
proximo
paragrapho
cramben
medicinae
suę
vorandę
tripla
proportione
ingerit.
Sed
iterum
cum
encomio
nostro.
Nam
ex
benedictis
nostris
medicinis
fere
fecisset
maledictas.
Quid
mirum;
eum,
qui
di¬
uinum
officium
repudiauit,
in
creaturas,
quibus
cum
benedictione
vtimur,
esse
impium?
Si
nostra
sunt
maledicta,
quo
genio
consecra¬
ta
sint
Paracelsica,
videat.
Omne.
n.
chaos
impietatis,
omneque
impurum
quod
vnquam
sepa¬
ratum
est
a
puro
in
Chymia
mundi,
in
hunc
hominem
congestum
fuit,
quod
meridiano
so¬
le
puri
coeli
clarius
est,
nec
possunt
negare
illi
ipsi
Paracelsici.
Iam
autem
secundum
prouerbium
[GR]κακοῦ
κόρακος
κακοὺ
ῶον[/GR].
Tandem
sub
finem
huius
suae
excusationis
&
defen¬
sionis
appellat
effecta
vtriusque
medicinae.
Horum
&
supra
meminimus.
Itaque
ad
re¬
torsionem,
quam
denuo
molitur,
audiendam
nos
componamus.
In
Transitione
ait,
se¬
posita
illa,
qua
hactenus
vsi
sumus,
dispu¬
tandi
modestia,
nunc
serio
cum
illis
agamus.
Ridetis
pueri?
Serio
vult
agere:
Ergo
ha¬
ctenus
ludionem
egit.
Quid
autem
(malum)
nos
Galenica
vo¬
cantur
ma¬
le
dicta.
Paracelsus
impuritatum
mare.
Epilogus
pri¬
mae
paertis
excusato¬
riae.
Paracelsi¬
cus
exuit
modestiam.