386
ANDREAE
LIBAVII.
D.
vertit
in
magisterium;
iterum
mentitur,
aut
stultitiam
suam
aperit.
De
sui
si
mili¬
bus
autem
impostoribus
imperitis
vera
loquitur:
nec
attendit
artis
hoc
non
esse,
cum
etiam
ipsi
artifices
sedulo
monere
so¬
leant,
ne
quis
temere
adoriatur
Chymian.
Paracelsus
cum
Dornesio
&
aliis
pene
o¬
mnibus
peritioribus
id
ipsum
in
scriptis
suis
testantur
profitenturque.
Itaque
Neoparacelsus
non
raro
stulticiae
suae
paenas
lusa
opera
dedit;
nec
naturam
cul¬
pare
potest,
sed
suam
ipsius
dementiam
indicat,
dum
illotis
manibus
ad
eius
pe¬
netralia
accessit,
&
temeraria
manu
i¬
gnem
&
reliqua
admouit,
quanquam
a¬
liquando
cum
bono
successu;
fortuna
et¬
iam
caecis
columbis
interdum
suppeditan¬
te
granum.
Arguit:
Si
non
est
idem
pro¬
uentus,
dosis
non
potest
esse
eadem.
Sed
vane,
Doseos
certitudo
manet
etiam
parca
natura.
Definitur
enim
ea
in
optimis,
se¬
cundum
speciem.
Quid
in
singularibus
re¬
quiratur,
vsus
&
applicatio
cum
praecedente
diligente
delectu
satis
monent.
Do
Rha¬
barbari
optimi
forte
drachmam.
Perueni¬
at
ad
me
deterius:
gemino
pondus,
&
quod
satis
sumo.
Si
corpus
nimium
crescit;
non
adeo
ineptus
sum,
quin
infusum
dem,
&
expressum;
Sed
&
tunc
sensuum
ad¬
miniculo,
antequam
propinem,
vim
ex¬
ploro,
Imperiti
in¬
terdum
suc¬
cessum
sorti¬
untur.
Vana
ratio
quae
negat
dosin
ex
pro¬
uentu
dissi¬
mili.