446
ANDREAE
LIBAVII
D.
dum
remedium
aut
deprehensum
non
om¬
nibus
machinis
celeriter
euocemus;
aut
ex¬
tinguam,
aut
impediamus.
Longe
alio
su¬
mus
animo,
quam
ipse
supra
fuit,
qui
prębito
medicamento
discedit
securus,
non
dubitans
quin
natura
omnia
sit
recte
peractura.
Stre¬
nuevigilamus,
ne
nostro
somno
aut
negli¬
gentia
succumbat
natura.
Sed
hic
non
agitur
de
illis
venenis.
Nullus
enim
nostrorum
tam
improbus
est,
vt
ea
sponte
sciens
volensque
&
per
se
corpori
infundat;
verum
de
purgan¬
tibus
sermo
est.
Haec
cum
vel
longa
digetio¬
ne
ad
mediocritate
reuocentur;
vel
sigillatim
suis
praeparationibus
&
auxiliis
castigentur;
inutile
figmentum
est,
quicquid
in
assumpto
profertere,
nec
dicamus
illud
ipsum
non
of¬
fendere
purgantia
nostra,
quae
effectu
me¬
dico
venena
neutiquam
sunt,
vt
pote
corre¬
cta
ante
vsum.
Enunciatum
autem
id
de
vsu
ipso
loquitur.
Videant
Paracelsici
[sic]
vt
pręcipitati
im¬
petum
&
antimonij
corrigant
sistendo,
cum
expurgant
vna
animam,
Galenici
de
suis
consulent.
Firmamentum
eius
arguit
ca¬
lumniam
simul
&
imperitiam
Neoparacelsi¬
Quando
venam
secemus
deprehenso
in¬
tus
veneno,
notum
non
tantum
ex
libris
no¬
strorum
est,
sed
&
operationibus;
quanquam
in
hac
parte
aliqua
disceptatio
sit
inter
au¬
thores.
Per
se
vena
secatur
in
plethora,
cu¬
ius
proprium
est
remedium.
Quod
si
alterandus
saltem
In
veneno
purgantium
tàm
exhibi¬
torum,
vel
non
opus
est
antidoto,
vel
facilis
repres¬
sio
peritorum.