ANTIGRAMANIA.
491
eiusdem
verbis.
Quod
non
omnis
scientia
sit
demonstratiua,
seu
quod
quaedam
scian¬
tur
quidem,
at
demonstrari
nequeant,
hia
verbis
refert:
[GR]ἡμεῖς
δέφαμεν
οὕδε
πᾶσαν
ἐπιστίή¬
εην
ἀποδεκτικὴν
εἶναι,
ἀλλὰ
τὴν
τῶν
ἀμέσον
ἀνα¬
πόδκτον.[/GR]
Et
hoc
tali
euincit
argumento:
o¬
mnis
demonstratio
est
ex
praecognitis
prio¬
ribus:
at
principia
seu
immediata
carent
prioribus;
Eorum
ergo
non
est
de
monstra¬
tio:
sed
haec
per
principia
fit.
Ita.n.
inquit:
[GR]ἀνάγκη
τὴν
ἀποδεκτικὴν
ἐπιστήμεν
ἐξ
ἀληθῶν
τ
εἶνα:
α
πρώτων,
καὶ
ἀμέσων,
καὶ
γνωριμωτέρων,
καὶ
πρότε¬
ρῶν,
καὶ
εὐτίων
τοῦ
συμπερασματος.[/GR]
Quod
autem
il¬
la
prima
&
immediata
sint
principia,
eaque
non
quaeuis
&
vaga,
sed
determinata
&
cu¬
iusque
artis
certa;
indicat
ibidem
inquiens:
[GR]ἐv
πρῶτων
δʼ
ἐστὶ
τὸ
ἐξ
ἄρχῶν
ὁικείων.
ταυτὸ
γὰρ
λέγω
πρῶτον
καὶ
ἀρχὶν.
ἀργὶ
δʼ
ἐσὶν
ἀποδείξεως,
πρότασις
ἄμεσος.
ἅμεσος
δὲ
ἡς
μή
ἐστιν
ὁλλη
προτέρα,[/GR]
&c.
Videant
studiosi
ipsum
Aristoteles
textum.
Singulis
versibus
contrarium
eius,
quod
im¬
perite
&
sophistice
blaterat
Neoparacels.
pene
inuenient.
Locus
est
in
1.
anal.
po¬
ster.
2.
&
3.
cap.
&
reliquis.
Qui
fit
au¬
tem
quod
ille
ex
Aristoteleeuincere
co¬
netur,
ea
nesciri,
quae
non
possint
demon¬
strari?
Philosophus
comprobare
volens,
quod
demonstratiua
scientia
sit
ex
primis,
ponit
haec
verba:
[GR]ἐκ
πρώτων
δ
αναποδείκτων,
ἀπιουκ
ἐτίσταται
μὴ
ἔχων
ἀτόδόξιν
ἀυτῶν.[/GR]
Quid
autem
Vnde
puta¬
uerit
Para¬
celsicus
igno¬
rari
ea
quae
nequeunt
de¬
monstrari.