492
ANDREAE
LIBAVII
D.
autem
sit
[GR]μὴ
ἑταειν
ἀόδόξιν[/GR],
declarat
contra¬
dictorio;
[GR]τὸ
ἔχειν
ἀπόδεξιν
ἐστι
τὸ
ἐπίστασθαι
ὧν
ἀπόδόξις
ἐστι
μὴ
κατὰ
συμβεβηκὸς[/GR];
hoc
est,
ha¬
bere
demonstrationem,
est
scire
ea,
quo¬
rum
est
demonstratio
seu
syllogismus
sci¬
entificus,
seu
quae
possunt
demonstrari
ex
per
se
causis
&
immotis.
Itaque
probat,
quod
demonstratio
de¬
beat
esse
ex
primis
indemonstrabilibus,
hoc
est,
principiis,
quia
non
possit
esse
sci¬
entia
demonstratiua,
nisi
scias
ea,
per
quae
est
demonstratio
per
se,
&
non
secundum
accidens.
Haec
autem
sunt
prima.
Est
ille
locus
satis
difficilis.
Interpretes
ex
absur¬
do
deducunt
&
exponunt
ita,
quod
scil.
ideo
debeant
esse
prima,
quia
si
non
essent,
nulla
compararetur
ex
illis
scientia,
nisi
prius
demonstratis.
At
hoc
absurdum
est.
Nam
scientia
apodictica
ex
indemonstra¬
bilibus
est.
Itaque
oportet
esse
prima.
Vtra
vero
interpretatio
sit,
Neoparacelsus
ma¬
le
intellectae
autoritatis,
male
etiam
expo¬
sitae
arguetur,
&
exelencho
petiti
princi¬
pii
puniri
debebit.
Nam
certum
est
ex
il¬
lis
ipsis
verbis,
[GR]πρῶτα[/GR]
vocari
[GR]ἀναπόδεικτα.[/GR]
Si
[GR]πρῶτα[/GR]
sunt
principia
cuiusque
artis
[GR]ὁικεῖα[/GR];
quae
capite
7.
nominat
[GR]τὰς
ἑκάστου
ἀρχάξ[/GR],
ea¬
que
[GR]ἀναπόδόκτα[/GR],
qua
impudentia
ex
eo
lo¬
co
euincere
voluit,
principia
debere
de¬
monstrari
vt
sciantur?
Sicut
itaque
Arith¬
meticus
[GR]πρῶτα
ἀνα¬
πόδόκτα.[/GR]