494
ANDREAE
LIBAVII
D.
tum
necessariorum
compositio
sit
ex
affe¬
ctione
naturali
argumentorum,
at
non
de¬
monstratio,
nisi
accidentaliter.
Assum¬
tionis
vim
iam
non
curabunt
Galenici
me¬
dici.
Quid
enim
tum
postea,
si
non
possunt
demonstrare
axiomata
artis
suae?
Iniustus
est
&
iniquus,
imo
plane
furit
qui
id
re¬
quirit.
Quo
magis
insanient
Paracelsici,
qui
chymiae
[GR[ἄρχας
[/GR]demonstrationi
subii¬
ciunt,
atque
ita
totam
artem
exponunt
Iudi¬
brio.
Quod
enim
artis
opus
tu
mihi
demon¬
strabis
Neoparacelse,
si
tua
principia
sint
caduca
&
dubia?
Si
non
vera,
prima,
immo¬
ta?
An
non
necesse
est
ea
sumta
esse
ex
ac¬
cidente,
&
ex
consequente
esse
mera
so¬
phismata,
vt
loquitur
Philosophus?
Ita
te
cum
tua
arte
ornatum
oportuit.
Abi
iam,
&
disce
in
posterum
sumi
&
poni
princi¬
pia,
vt
&
in
mathematis,
non
demonstrari.
Et
hoc
poterat
ex
eodem
autore
scire,
cum
inquit
cap.
8.
[GR]λέγω
δʼ
αρχας
ἐν
ἑκώστῳ
γένει
τάυ¬
τας
ἀς
ὅτι
ὅστι
μὴ
ἐνδέχεται
δεῖξαι.
τιμὲν
οὖν
σημαί¬
νε
καὶ
τὰπρῶτα,
καὶ
τὰ
ἐκτύτων
λαμβάνεται.
ὅτι
δʼ
ἔστι,
ταὶ
μὲν
ἄρχὰς
ἀναγκη
λαμβάνειν.
τὰ
δʼ
ἄλλα
δὲκνύναι[/GR],
&c.
Vide
&
reliqua,
quanquam
no¬
stro
Neophyto
Aristotelica
alias
sunt
so¬
phistica.
Sed
fortassis
in
alium
campum
nos
ducit,
physiceque
illa
probari
postulat,
quae
medice
sumuntur.
Agit
id
quidem,
sed
stoli¬
de,
vt
decet
eum,
qui
in
aliam
artem
vilis
trans¬
An
medici
sua
princi¬