498
ANDREAE
LIBAVII
D.
extat
in
8.
Phys.
tex.
7.
[GR][unchecked]εἰ
ἐν
ζώῳ
τοῦτο
δυνατονς
γι
γνέας,
τἰ
κωλύει
τὸ
αὐτὸ
τοῦτο
συμβεῖναι
καὶ
κατὰ
τὰ
παν;
εἰ
γὰρ
ἐν
μικρῷ
κόσμῳ
γίνεται,
καὶ
ἐν
μεγάλῳ,[/unchecked][/GR]
&c.
seipsum
mouere,
vult
esse
in
magno
mundo,
quia
id
sit
in
animali
quod
est
mundus
paruus,
vbi
hic
autor
non
homi¬
nem
sed
animal
vocat
mundum
paruum,
vt
quod
respondet
magno
animali
Platoni¬
co,
qui
est
mundus.
Plato
in
Timaeo
&
ali¬
bi
mundum
vocat
animal
immortale,
eum¬
que
instruit
anima
sapiente
&
corpore,
quo
pacto
&
homo
concinnatus
est,
hac
addita
differentia,
quod
illi
ademta
sit
immortalitas,
sensoria
externa,
pedes
manusque
&
reli¬
qua;
homini
vero
data
haec
omnia.
Respon¬
dent
etiam
functiones
&
notitię,
vt
vult
ille.
Haec
ex
Platone
non
sunt
petita,
sed
analo¬
gice
declarata.
Et
secundum
hanc
opinionem
homo
etiam
stella
vocari
posset,
quando¬
quidem
Platoni
&
Aristoteli
omnes
sunt
animatae;
vnde
nuncupantur
coelestia
ani¬
malia,
&
dii
vel
deorum
statuae
visiles.
Vnde
Paracelsici
adhuc
mirabiliora
collegerint.
Item
Plato
mundum
vult
esse
simulachrum
sempiternorum
deorum,
&
in
sacris
homo
exemplar
Dei
ad
eius
imaginem
factus
di¬
citur.
Cum
ergo
vtrumque
eodem
referatur;
non
immeritò
alter
magnus,
alter
paruus
vocatur
mundus.
Sed
inde
ita
delirare
vt
Paracelsici,
quantum
pareret
absurditatum?
Plato¬
Aristoteli
non
homo
sed
animali
paruus
mun¬
dus.
Platonis
mun¬
dus
animal
magnum.
Astra
Plato¬
ni
&
Aristo¬
teli
anima¬
ta.
Paracelsici
delirant
in
analogia
ho¬
minis
&
ex¬
ternorum.