508
ANDREAE
LIBAVII.
D.
damentum;
idque
fit
tragice
admodum
dum
insaniam
&
dementiam
ei
asscribit.
Notent
studiosi;
Supra
dixisse
Neopara¬
celsum
humores
illos
in
homine
non
esse;
quia
in
macrocosmo
non
sint:
Vnde
po¬
stea
est
consequens,
si
in
homine
non
sint;
nec
principia
eius
esse
posse.
Hic
vtrunque
agitur;
nempe
qui
&
non
sint,
&
prin¬
cipia
non
sint:
illud
ostenditur;
quia
ar¬
gumentis
firmis
non
possint
probari:
hoc
quia
naturam
principiorum
non
habeant.
Nos
in
his
duobus
occupabimur
respon¬
dendo;
idque
agemus
postquam
prius
de¬
monstrauerimus
Neopac.
sensibus
plane
nihil
tribuere,
quanquam
videatur
asscri¬
bere
multum
si
accedat
spagiria;
Et
sic
in
scepticorum
pyrrhoniorumque
familiam
ex
Platonica
dubitatione
ortam,
remis
ve¬
lisque
transiuisse,
&
nihil
retinuisse
certi,
nisi
quantum
ex
intellectuali
noticia
ea
quae
ex
phantasia
fraudulenta
&
opinione
oritur,
ipse
sibisomniat;
vere
autem
cum
sen¬
su
rationi
toti
valedixisse.
Scimus
quidem
eum
hic
potissimum
agere
de
principiis;
sed
cum
ex
verbis
eius
mens
sit
eruenda,
funda¬
menta
exillis
ipsis
sumemus.
Statuit
res
nosci
tunc,
cum
cognita
perspectaque
est
earum
es¬
sentia.
Hanc
negat
scire
per
sensus
solos;
sed
per
sensus
adiutos
spagiria,
quae
eru¬
tam
essentiam
sensibus
obiicit.
Ait
enim;
Quae
Galenus
di¬
cetur
insani¬
re
quod
ex
sensu
petiue¬
rit
iudicium.
Demonstra¬
tio
quod
Neoparacel¬
sus
sensus
o¬
mnes
repu¬
diet.