558
ANDREAE
LIBAVII
D.
sit
seruile,
&
iuratum
in
magistri
alicu¬
ius,
erga
quem
singulariter
sit
affectus,
verba.
Et
haec
cur
non
sint
vera?
Paulo
an¬
te
rustici
melius
iudicabant
Galenicis;
cur
non
ferre
potes,
si
eos
consulamus
di¬
scentes
etiam
a
pueris?
Sed
Sophista
ille
ipse
stultus
&
corruptus
&
deprauatus
sen¬
su
&
ratione
est,
qui
ita
in
magistri
Para¬
celsi
dicta
scriptaque
iurauit,
vt
natura
to¬
ta
abiecta,
eius
sputum
solum,
licet
vitia¬
tum
turpissimae
inscitiae,
obscuritatis
&
ar¬
rogantiae
caeno
lingat.
Nam
quo
alio
iudi¬
cio
nosti
tuas
medicinas
esse
rerum
essen¬
tias,
quam
quia
ipse
dixit,
&
tu
putas?
Vn¬
de
prima
&
syncerissima
&
minime
fuga¬
ta
notitia
est,
quam
ex
sensibus
sanis
pro¬
uidis
&
exercitatis?
Sed
de
aceti
iudicio,
valde
difficili,
non
est
vt
tuum
Vulcanum
in¬
terroges.
Hic
enim,
quae
volatilia,
id
est,
in
vaporem
facile
resolubilia,
&
iterum
faci¬
le
coagulabilia
sunt,
inter
destillandum
e¬
mittit
loco
primo;
vocant
illam
aquositatem,
phlegma;
quae
vix
sapit
aceti
naturam.
Ex
matrice
tandem
igni
vehementiore
egreditur
liquor
acerrimus,
quennuncupant
acetum
radicatum,
quo
vtuntur
ad
essentias
margari¬
tarum,
coraliorum,
&
alia
extrahenda.
Solu¬
tum
hic
dicas
acetum,
nec
fieri
ex
toto
iudi¬
cium,
sed
ex
partib.
seorsim,
&
multum
af¬
ferri
dubitationis
de
propria
natura.
Nam
ignis
Paracelsi¬
cus
Paracel¬
si
[sic]
sputum
foe¬
dum
lingit,
&
sapiendo
nimis
totus
stultescit.
Noticia
pu¬
rissima
vn¬
de.
Aceti
natu¬
rae
debebat
ex
Vulcano
cognosci
Pa¬
racelsico:
qua
verita¬
te
id
fiat.
Non
potest
ex
separatis
plane
iudi¬
cari
de
toto.