560
ANDREAE
LIBAVII
D.
telis;
quia
maxima.
Verba
autem
Aristotelis
valde
sunt
Neoparacelsi¬
ca.
Ita
enim
habent:
[GR][unchecked]μέγιστον
γὰρ
ἴσως
ἄργη
παντὸς
ὥσπερ
λέγεταε
διὸ
καὰ
χαλεπῶτον.
ὅσῳ
γὰρ
κρὰτιστον
τῇ
δυνάμε,
τοσουτῷ
μικρότατον
ὅν
τῷ
μεγέθει
χαλεπὼτατὸν
ἐτιν
ὅφθηναι.
ταύτης
δὲ
ἑυρημένης,
ῥῖον
τὸ
προ¬
σείναι,
καὶ
συνάξειν
τὸ
λοιπόν
ἐσιν.[/unchecked][/GR]
Verum
noster
aequiuoco
se
polluit
elen¬
cho,
&
altero
[GR]κατὰ
τι[/GR].
Philosopho
sermo
est
de
artis
logicę
constitutione,
cuius
prin¬
cipia
sunt
praecepta,
quorum
quaedam
ac¬
cepisse
tradit,
à
prioribus
inuenta;
quaedam
seipsum
inuenisse,
quae
inuentio
cum
sit
difficilis,
non
immerito
conqueritur
de
magnitudine
impensae
operae,
&
se
excu¬
sat,
si
videatur
non
excoluisse
singula
dili¬
genter,
aut
exornasse,
aut
etiam
aliquid
o¬
misisse.
Idem
de
arte
medica
conqueri¬
tur
Hippocr.
cum
inquit:
vita
breuis,
ars
longa,
&c.
quanquam
methodicis
diuer¬
sum
fuit
visum.
At
principia
corporis
hu¬
mani
videre,
non
est
adeo
operosum.
Ra¬
tio
cinari
ex
illis
&
artis
praecepta
consti¬
tuere;
non
est
cuiusuis.
Difficultas
ergo
illa
in
principiis
aequiuocis,
a
Neoparacel¬
so
ponitur.
Et
in
propositione
non
vsque¬
quaque
difficulter
sentitur,
quod
est
dif¬
ficile.
Impossibile
est
sensibus
intellige¬
re,
&
intellectu
sentire:
Itaque
etiam
im¬
possibi¬
Dè
princi¬
pio.
Explicatio
dicti
Aristo¬
telici.
Aristoteles
de
principiis
artis
loqui¬
tur,
non
de
sensilibus
ele¬
mentis
mi¬
storum.