566
ANDREAE
LIBAVII
D.
[GR][unchecked]φαινομένων
ἐξ
ἑαυτῶν
ἐει
καταληπτὰ,
αἰσδήσει
κεῖ¬
νέταίὡς
τὸ
λευκὸν
καὶ
τὸ
μέλαν.
Οθεν
καταγέλαν.
δεῖ
τῶν
ἰάτρων
τῶν
φαινομένων
κρίσιν
οὐχὶ
τοῖς
αἰσθη¬
τηριοῖς,
ἀλλ
ἀποδείξει
τινὶ
περῶνται
ποιεῖσθ.[/unchecked][/GR]
Haec
Neoparacelsus
sibi
manifeste
ad¬
uersantia
non
vidit.
Irridetur,
qui
ratione
demonstrante
probare
quaerit
ea,
quę
sen¬
su
diiudicantur.
Nos
autem
hic
cum
ad¬
uersario
egimus
de
re
sensibili,
scilicet
de
principio
corporis
humani
proximo
ele¬
mentis.
Ridendus
ergo
est,
qui
repudiat
sensus.
At
inquiet,
Galenus
ex
illis
artis
praeceptum
fecit.
Quid
tùm
postea
inquam?
Comprobauit
singularium
omnium
ean¬
dem
rationem
sensu,
indeque
generale
fe¬
cit
axioma,
&
inseruit
arti,
id
ex
sensu
qui¬
dem
ortum
est,
at
non
amplius
est
sensus.
Si
resolnendum
vicissim
est;
redeundum
ad
carceres,
&
ea
inspicienda
ex
quibus
est
collectum
per
inductionem.
Haec
est
na¬
turalis
methodi
reciprocatio.
Itaque
te¬
meraria
futilis
&
inanis
est
quaesita
con¬
tradictio,
&
illa
pomposa
scientiae
Iuris
ci¬
uilis
ostentatio
plane
stolida.
Mirifice
au¬
tem
sibi
placet
in
complexione.
Sisyphi
saxum,
symbolum
irriti
conatus
&
teme¬
rarij,
atque
idem
relabentis
studij,
obiicit.
Reponimus
hoc
eius
capiti,
vt
qui
falso
dementatus
sophismate
exultet,
tanquam
igante
strato.
Sed
tu,
Neoparacelse
ad
vo¬
mitum
Paracelsi¬
cus
a
citato
autore
irri¬
detur.
Ex
sensu
per¬
ceptis
&
abs¬
tractis
ratio
facit
axio¬
mata
artium.
Paracelsi¬
cus
stolide
utitur
iuris
axiomate.
Obiectio
de
saxo
sisyphi.