586
ANDREAE
LIBAVII
D.
lus
efficit?
Sed
vniuersalem
vim
cum
ha¬
beat,
coniungit
operam
cum
partis
cuius¬
que
natura,
&
simul
operatur
eo
modo
quo
illa
operari
est
nata.
Intelligimus
autem
non
flatum
illum,
de
quo
Hippocrates
ille:
sed
ex
sanguine
virtute
cordis
&
caloris
in
eo
generatam
halituosam
substantiam,
ita
informatam,
vt
vniuersae
vitae
communi¬
rer
pro
cuiusque
partis
natura
admini¬
stra
esse
possit.
Et
hic,
cum
non
sit
pars
corporis,
sed
veluti
flamma
in
perpetua
generatione
&
corruptione,
contenta
ta¬
men
intra
corpus,
substantia
dissipabilis
motu
&
calore:
non
potest
morbi
per
se
principium
essentiale
esse,
nisi
aequiuoce
vel
alio
modo.
Ita
&
sanguis
morbo
non
afficitur,
vt
nec
reliqui
humores,
qui
non
cesserunt
in
substantiam
parti¬
tium.
Caussae
morborum,
qui
omnes
sunt
in
parte
corporis
vera
integrali
&
vi¬
uente
vita
totius,
esse
non
raro,
&
possunt
&
solent:
quanquam
de
his
diuersorum
diuersa
est
sententia.
Verum
haec
alibi
explicantur
rectius.
Propter
Neopara¬
celsum
haec
dicenda
fuerunt,
vt
eius
&
sociorum
inanitates
iunioribus
mon¬
strentur.
Non
poterat
autem
etiam
per
hanc
caussam
de
suo
illo
spiritu
hic
dis¬
serere:
quia
impegisset
in
numerum
principiorum
suorum,
coactusque
fuis¬
set
Spiritus
vi¬
tae
non
solus
agit.
Qui
spiritus
vitam
admi¬
nistret.
Spiritus
non
est
pars
cor¬
poris.
In
spiritum
per
se
non
ca¬
dit
morbus.
Sanguis
non
aegrotat
pro¬
prie.
Morbi
sunt
verarum
par¬
tium,
&c.
Paracelsi¬
cus
non
potest
vitae
spiritum
hic
retinere.