LIBER
I.
17
infinitam
quoque
ad
agentium
potentiam
obti¬
net:
Verùm
vno
infinito
plura
statui
non
possunt:
Nam
si
duo
vel
plura
sint,
ea
vel
planè
non
diffe¬
rent,
vel
infinitè
different.
Si
planè
non
differant,
vnum
quid
erunt:
Nam
quae
numero
separata
sunt,
quodammodo
differunt:
Sin
autem
infini¬
tè
differant,
simplex
eis
differentia
competet
esse
&
non
esse,
atque
ita
vnum
simpliciter
erit
omnia,
alterum
simpliciter
non
erit,
hoc
est,
meritò
nihi¬
lum
nominabitur.
Vnicum
autem
esse
omnipotens
necessariò
hac
ratione
patet:
Nam
si
duo
sint,
po¬
terit
vnum
alterius
actiones
inhibere,
vel
non
po¬
terit.
si
posse
statuas
id
certè
omnipotens
non
e¬
rit,
cuius
impediri
possunt
actiones:
sin
posse
ne¬
ges,
hoc
ipso
omnipotens
esse
negaueris.
Quo¬
niam
ergo
non
nisi
vnum
statui
potest
infinitum,
&
vnum
omnipotens,
rectè
vnam
non
plures
causas
primas
esse
concludimus.
cumque
sub
hac
causa
quaecumque
sunt
omnia
contineantur,
vnum
quo¬
que
causarum
ordinem
non
plures
admittimus.
Hic
tamen
ordo
in
multos
inferiores
extenditur,
de
quibus
non
est
nunc
scribendi
locus.
Idem.
TRINVM
ESSE
DEVM
NON
essentia
quidem,
sed
personis.
CAP.
XVII.
DIXIMVS
supra
in
Dei
descriptione
duo
dili¬
genter
esse
consyderanda,
quòd
nimirum
Deus
suiipsius
sit
principium,
&
aliorum
causa.
Illud
ipsam
Dei
substantiam
indicare
ostendimus,
qua
sibi
soli
non
alij
cuiquam
existit.
Iam
verò
cum
Deus
agere
quidpiam,
non
autem
quiescere
sta¬
tuatur,
quaerendum
meritò
fuerit,
quid
agat
Deus,
b