LIBER
I.
19
quod
est
alterius
causa,
id
eo
ipso
est
ignobilius:
sic
coeli
quod
hominum
causa
sint,
hominibus
sunt
ignobiliores.
Deus
autem
quod
rerum
om¬
nium
causa
sit,
nullius
omnino
causa
existit:
suo
namque
fine
quiduis
perficitur,
&
quod
alterius
est
causa,
hoc
ipso
quo
propter
id
est,
illud
ipsum
perficit.
Effectus
verò
est
vt
causam
perficiat,
non
vice
versa:
maximè
verò
si
causa
sit
intelligens
&
voluntaria,
qualis
cerrè
Deus
est.
Non
enim
facit
aliquid,
vt
eidem
subijciatur.
Quòd
si
Deus
hac
perficiatur
actione,
hoc
est
suum
finem
seu
foelici¬
tatem
consequatur,
qua
in
hoc
mundo
agit
quae
vel
agenda,
vel
conseruanda
sunt;
summum
cer¬
tè
Dei
bonum
non
ipsius,
sed
hominum
erit.
Hic
siquidem
mundus,
&
quae
fiunt
in
eo,
ad
hominem
perficiendum
facta
sunt.
Nos
itaque
Deum
(vt
haec
vitemus
absurda)
contemplabimur
aliter.
In
rebus
omnibus
duo
consyderantur
substan¬
tia
&
eiusdem
actiones.
substantia
suis
perficitur
actionibus,
quo
fit
vt
quies,
rerum
imperfectionem
denotet.
Deum
fatentur
philosophi
substantiam
esse
perfectissimam.
quod
nisi
concederent,
mul¬
tis
planum
faceremus
rationibus:
Nullam
ergo
quietis
rationem
admittit,
sed
actione
perficitur
perfectissima.
Hae
sunt
autem
actionis
perfectissi¬
mae
proprietates,
vt
ea
suum
finem
in
seipsa
ha¬
beat,
vt
finis
ille
sit
perfectissimus,
hoc
est,
vt
sum¬
mus
existat,
non
alij
subiectus,
&
opus
exponat
absolutissimum.
Substantiae
perfectissimae
pro¬
prietates
hae
sunt,
vt
nec
ipsa
quietem
admittat,
sed
perpetuo
vigore
subsistat
&
actione
sua
per¬
fectissimè
perficiatur.
hoc
est
sola
&
semper,
vt
nec
prius
extiterit
quàm
perfecta
esset,
semperque
b
2