LIBER
I.
21
fuerit
(vt
infra
demonstrabimus.)
Deus
itaque
quod
ab
aeterno
fuerit,
&
subsistat
perfectissimè,
opus
est
actionis
aeternae,
&
perfectissimae.
Hinc
patet
quomodo
Deus
sit
suipsius
principium.
Reliqua
enim
quaecunque
sunt,
quòd
finita
sint,
ita
existunt,
vt
fieri
coeperunt,
&
fieri
desierint.
quô
fit,
vt
quietè
subsistant:
siquidem
accidentia
sunt
quas
exerunt
actiones:
Deus
autem,
quòd
à
nul¬
lo
existat,
non
coepit
fieri:
quae
causa
est
vt
nec
fie¬
ri
desierit:
sunt
enim
quę
non
coeperunt,
in
aeter¬
num
necessariò.
Quamobrem
Deum
in
perpe¬
tuo
fieri
subsistere
dicimus;
sed
ita
vt
agens
non
sit
extrinsecus:
causam
enim
non
agnoscit
Deus.
Sunt
ergo
tria
quibus
Deum
subsistere
statuimus,
Actio,
quod
agit,
&
quod
fit.
Idem.
DIVINA
TRINITAS.
CAP.
XX.
HAEC
tria
in
Deo,
quòd
non
vt
reliqua
quie¬
scens
sit
substantia,
sed
perpetuo
vigore
subsistat,
patent
apertissimè.
Tria
quidem
sunt
haec
pro¬
prijs
distincta
rationibus
(quas
idiomata
vocant
Theologi)
non
autem
tres
numero
separatas
con¬
stituunt
substantias,
sed
vnum
esse
infinitum.
Non
enim
(vt
supra
demonstrauimus)
vno
plura
pos¬
sunt
esse
infinita.
Huius
rei
aliud
habemus
argu¬
mentum:
si
quod
fit,
ab
eo
quod
agit
numero
se¬
paratum
sit,
vt
duae
non
vna
sint
substantiae;
tum
quod
fit,
prima
causa
dici
non
poterit.
Non
enim
prima
causa
dici
quicquam
potest,
quod
causam
sui
extra
se
habet.
At
si
prima
causa
non
sit,
finitum
quiddam
est,
extra
Dei
substantiam
consistens:
non
poterit
igitur
eius
actionis
effectus
esse,
quà
b
3