LIBER
II.
33
mus.
Sed
daemonum
&
hominum
finis
ita
se
ha¬
bet,
vt
nullo
tempore
definiatur,
quin
perfectus
quidem
per
se,
nunquam
tamen
absoluendus,
per¬
petuò
magis
perfici
possit.
Porrò
licet
daemo¬
num
substantia
nobis
incognita
sit,
ex
variis
ta¬
men
eorum
actionibus
differentias
elicere
lice¬
bit.
Probè
quidem,
si
modò
diuersae
sint
daemo¬
num
actiones,
&
eae
nobis
innotescant.
Constat
hoc
multorum
experientia,
&
sacrarum
etiam
li¬
terarum
authoritate,
daemones
alios
bonum,
alios
verò
malum
operari.
Differentiam
hinc
ergo
su¬
memus,
vt
bonitate
&
malitia
distinguantur
dae¬
mones.
Verùm
hoc
accidentis
esse,
non
substan¬
tiae
discrimen,
hinc
liquet:
siquidem
malum
quod
in
malis
est
daemonibus,
non
ipsius
Dei,
sed
ipsorum
met
daemonum
effectus
sit.
Quòd
verò
seipsos
non
fecerint
daemones,
aliàs
ostendimus,
vbi
so¬
lius
hoc
esse
Dei
multis
argumentis
demonstra¬
uimus.
Cùm
tamen
nullum
hoc
ipso
discrimen
apertius
habeatur,
ferri
poterit.
Cacodaemonum
multos
Theologi
constituerunt
ordines
(vt
refert
Vuierius)
nouem
angelorum
gradibus
aduersan¬
tes,
quorum
primi
hoc
est,
falsi
dij
nun¬
cupantur,
qui
assumpto
diuinae
maiestatis
nomi¬
ne
pro
diis
coli
volunt,
sacrificiisque
&
adoratio¬
ne
honorari:
sicuti
Sathan
ille
qui
Christum
ten¬
tauit.
Matth.
4.
Marc.
I.
Luc.
4.
Secundo
haben¬
tur
loco
spiritus
mendaciorum:
cuiusmodi
fuit
ille,
qui
egressus
est
spiritus
mendax
in
ore
Pro¬
phetarum
Achab.
3.
Reg
i.
Hoc
daemoniorum
ge¬
nus
sese
oraculis
immiscet,
&
Pythiorum
vatum
diuinationibus
ac
prędictionibus
homines
ludi¬
ficat.
Tertio
ordine
censentur
iniquitatis
vasa,
c