36
DE
SECRETIS
id
ipsum
quod
possunt,
id
etiam
Deo
inhibente,
non
possint.
Licet
enim
quiduis
posse
daemones
admiserimus,
non
proinde
tamen
hoc
citra
limi¬
tationem
intelligendum
fuerit,
cur
solus
Deus
simpliciter
omnia
possit,
nullo,
quod
vult,
impe¬
diente.
Proprium
definiunt
esse
logici,
quod
o¬
mni,
soli,
&
semper
conuenit.
Cùm
ergo
prae
ni¬
mia
tristitia
ridere
non
possum,
ridendi
tamen
po¬
tentiam
habeo
nihilominus.
Quis
dubitat
quia
cacodaemon
hominem
enecare
possit,
vel
ei
ab¬
sconditissimos
etiam
suffurari
thesauros?
Quis
e¬
tiam
dubitat,
quin
velit?
non
fit
hoc
tamen,
quòd
haec
eius
potentia,
potentiori
potentia
cohibea¬
tur.
Iam
verò
si
permittat
Deus,
quid
possint
dae¬
mones
inquirendum
est.
Finitae
substantiae
finita¬
etiam
est
necessariò
potentia:
cùm
ergo
daemo¬
nes
substantia
finitos
esse
constet,
vtique
poten¬
tiam
obtinebunt
finitam
&
determinatam.
De¬
terminata
autem
est,
non
vt
nostra
rebus
natura¬
libus,
sed
rebus
non
naturalibus,
negatione
nimi¬
rum,
&
priuatione.
Quod
sic
intelligi
volumus,
vt
ob
negationem
non
possint
aliquid
ex
nihilo
facere:
ob
priuationem
nequeant
aliquid
ex
aliquo
facere
perpetuò,
cùm
quiduis
ex
quouis
facere
pariter
infinitatem
denotet,
atque
si
quid
ex
nihilo
fiat.
Materia
namque
nihil
ad
effectum
inducen¬
dum
conferens
nihili
rationem
obtinet.
Hinc
est,
vt
rectè
pernegent
aliqui,
daemones
quemquam
in
lupos
transmutare
posse,
qua
de
re
paulo
pòst
agetur.
Hoc
itaque
de
limitata
daemonum
pote¬
state
liceat
asserere,
substantias
nimirum
eos
face¬
re
non
posse:
nam
nec
absque,
nec
cùm
mediis:
si
qui¬
dem
hoc
ipsius
naturae
proprium,
illud
verò
face¬
re
Dei