690
ANDREAE
LIBAVII
D.
peramenta
singularia
tantum
distant
quantum
ipsa.
Et
manifestum
est
in
af¬
fectionibus
contrariis
contraria
adhiben¬
da
esse
remedia.
Si
essentiae
externo¬
rum
conspirant
cum
naturali
cordis
sta¬
tu,
parum
efficient
in
praeternaturali:
Non
enim
certi
essemus
morbone,
qui
in
hexin
abiit,
&
temperamentum
proprium
de
statu
deiecit,
accessurum
foret
istud,
an
naturae
partis
labefactatae.
Est
autem
&
illa
[GR]ἑξις[/GR]
non
plane
extra
constitutionem
cordis,
cum
non
possit
fieri
vt
quiduis
a
quouis
patiatur.
Neque
etiam
essentia
iu¬
dicio
praedita
est,
vt
ad
cor
potius
quam
ad
aliud
aduolet,
nihil
obstante
illa
[GR]ἰδιό¬
τητι[/GR]
vel
[GR]συγκρασία[/GR]
cùm
cordis
vis
per
arte¬
rias
sit
in
multis
partibus,
quibus
respon¬
dens
[GR]βοῆθημα[/GR]
similiter
se
accommodaret,
aut
non
patiatur
se
prius
alterari,
&
in
actum
duci,
quod
si
fit
a
magna
corporis
intemperie,
nescio
an
non
oppressura
po¬
tius
sit
naturam
quam
adiutura.
Sed
&
con¬
cedimus
aliqua
grata
esse
cordi,
quae
ei
appropriata
dicuntur,
quae
vt
secundo
sta¬
tu
consentiunt
eius
crasi,
ita
aduerso
a
dyscrasia
dissentiant,
iuuentque
cor,
vir¬
tutem
eius
natiuam
augendo
ad
morbi
depulsionem.
At
hic
nihil
est
veterum
praeceptis
dissonum.
Medicina
enim
pro
natura
cordis
est,
at
morbo
aduersa.
Hoc
saltem
Familiari¬
tas
medici¬
nae
cum
par¬
te
parui
est
momenti,
cum
nulla
medi¬
cina
diffe¬
rat
vires
quousque
partem
at¬
tingat,
sed
&
prius
ex¬
pendat,
&c.
Appropria¬
ta
cordi.