694
ANDREAE
LIBAVII
D.
bilem
(si
quidem
Erysipelas
exquisitum
in¬
telligitur)
in
vocabulo
non
in
re
erit
dissen¬
sus.
Quaerendum
ergo
quo
nomine
illa
res
sit
potius
designanda,
vetere
&
consueto,
an
nouo
insuetoque.
Apparet,
cum
vsus
sit
loquendi
magister,
&
valeant
vocabula
ex
pacto
per
significandi
consuetudinem,
non
esse
mutandum
genus
sermonis
vetus,
nisi
forte
nouae
res
oriantur.
Insanię
condem¬
natur,
qui
tot
linguis
existentibus
novam
fingit,
aut
rerum
nomina
peruertere,
ve¬
luti
noua
Babylone
condita,
absque
graui
quaerit
necessitate.
Paracelsus
vt
sanguinis
vocem
&
phlegmatis,
ita
&
bilis,
seu
fellis
retinuit,
hoc
saltem
discrepans
in
lib.
de
tartaro,
modo
constanter
sentit
(quae
res
valde
desideratur
in
eo)
quod
fel
sit
res
sta¬
bilis,
quae
non
expurgari
egeat,
siquidem
natura
superfluitas
eius
secedat.
Quod
si
attractum
a
stomachi
tartaro
fuerit,
vre¬
re
ibi
dicit,
tabemque
dolores
&
vomitus
excitare.
Si
Paracelsus
quoque
iudicauit
non
in
totum
omnia
perturbanda
fuisse,
quid
nos
impellat
ad
mutationem,
cum
constet
res
ita
bene
intelligi?
Sed
tu
Neo¬
paracelse
in
eo
libro
inuenies
quatuor
hu¬
mores
Hippocraticos
&
Galenicos,
nem¬
pe
sanguinem,
qui
ad
cor
ducatur,
atrum
succum
qui
ad
lienem,
fel
quod
ad
vesicu¬
lam
suam,
&
phlegma.
Intellige
Consuetis
vtendum.
Insanit
qui
inter
teuto¬
nas
teutoni¬
ce
loqui
an¬
mititur
ver¬
bis
Arabicis
vel
omnino
metaphori¬
cis.
Nota
Para¬
celsum
ele¬
mentarios
alimentari¬
osque
humo¬
res
retinu¬
isse.