18
MAPHEI
VEGII
INTER
SOLEM
quod
frequenter
accidit,
etiam
egentissimus
claro
genere
or¬
tus,
aut
potestate
aliqua
preditus,
magna
iudicetur.
quoque
nihil
est
indignius,
ut
literarum
imperitissimi,
ac
quique
stolidis¬
simi
homines
per
me
doctissimi
sapientissimique,
uel
habeantur.
uel
se
haberi
uelint.
Verum
ita
eunt
humanę
res,
ut
nemo
sit
tam
magnus,
potens,
gloriosus,
omnibusque
habundans
bonis
qui
non
triste
aliquid
aduersumque
habeat
unde
angatur,
ma¬
gnaque
cruciatus
ex
parte
torqueatur.
Nulla
est
tanta
prospe¬
ritatis
&
gloriae
dulcitudo
quae
non
inuisi
alicuius
mali
selle
perfusa,
amarescat,
nulla
est
tanta
potestatis
eminentiaeque
ma¬
gnitudo,
quae
non
graui
aliqua
aliunde
mole
ornata,
ultraque
modum
fatigata,
deprimatur.
Hęc
igitur
quibus
utinam
care¬
rem,
nemo
putet
magni
me
aliquid
facere,
nemo
existimet
ad
gloriam
me
&
excellentiam
meam
ducere.
Alia
sunt
uirtu¬
tis
&
dignitatis
meae
monimenta,
quae
ubi
explicauerim
ma¬
gna,
nihil
ambigo
omnium
iudicio,
atque
excelsa
cunctisque
meri¬
to,
quae
in
comparationem
mecum
ducantur,
superiora
uidebun¬
tur.
Nam
ut
dulcis
lenisque
naturae
meae
primo
admirabile
do¬
num
referam,
tantam
quam
in
me
habeo
gratiam,
infundo
in
omnes.
quorum
utar
contubernio
&
familiaritate,
ut
si
quid
in
eis
of¬
fenderim
tristitiae
&
moeroris,
expellam
prorsus,
iocundosque
ipsos
hilares,
gaudentes
ac
letos
semper
efficiam,
sin
&
aliquos
inuenerim
timidi
&
pusilli
cordis,
securum
utique
illis
addam
ani¬
mum
ingentem
atque
inconcussum,
dubios
firmem,
errantes
dirigam,
labentes
erigam.
ex
ignauis
denique
industrios,
ex
inertibus
so¬
lertes,
ex
balbutientibus
explicatos,
ex
elinguibus
eloquen¬
tes,
ex
morosis
faciles,
ex
tardis
promptos
reddam,
ex
indo¬
ctis
doctos,
ex
stolidis
sapientes,
ex
uilibus
&
abiectis
ge¬
nerosos
&
claros
uideri
faciam.
Atque
haec
ita
tamen
operer,
si
&
ipsi
quoque
cum
quibus
uersor,
morem
mihi
gerere,
naturaeque
meae
studeant
minime
aduersari,
quae
libero
frui
aere,
spacia¬
rique
hincinde
letatur.
quam
delectant
uarij
discursus
uariaeque
agitationes,
quae
marcere
ignaua
quiete
non
patitur,
quae
de¬
tineri
alicubi
diutius
molestissime
fert,
quae
refugit
noctem,
odit
tenebras,
horret
strictiora,
obserataque
firmius
habitacu¬
la,