74
LVCIANI
CHARON,
morte
praeuentus,
illam
non
plene
structam
relinquit
haere¬
di
potiundam.
Alius
item
gestiens
quod
sibi
natus
est
filius
amicos
ad
conuiuium
uocat,
illi
patris
nomen
imponens,
qui
si
sciret
eundem
in
extrema
miseria
moriturum,
nunquam
sano
iudicio,
tali
nato
laetaretur.
At
spe
ducitur,
quod
in
ui¬
rum
euadet,
&
uictor
ex
olympia
patheram
domum
in
prae¬
mium
reportabit.
Et
cum
uicinum
funus
nati
uideat
efferre
non
consyderat
quod
eodem
&
ipse
pendeat
filo.
Alij
de
a¬
grorum
finibus
litigant.
Alij
peculio
uigilant.
Alij
item
alijs
inseruiunt
negocijs.
quorum,
ut
uides,
prius
plerosque
inter¬
cipit
mors,
quàm
suorum
compotes
fiant
uotorum.
CHA.
Haec
omnia
cerno,
&
simul
animo
uerto
quid
dulce
sit
illis
in
uita,
è
qua
cum
decedunt,
eatenus
indignantur.
Quod
si
quis
eos,
qui
beati
esse
apparent,
acriter
inspexerit,
reperiet
amaritudinis
plurimum,
dulcedinis
uero
aut
nihil,
aut
pa¬
rum
illis
inesse.
Nam
metus,
odia,
irae,
adulationes,
insidiae,
ac
reliquae
animorum
perturbationes,
in
illis
habent
impe¬
rium.
Praeterea
luctus,
morbi,
dolores
abunde
dominantur.
Sed
ut
summatim
dicam,
cui
rei
mortalium
uitam
assimilem,
Vidisti
in
aquis
ampullas
ex
repentinis
imbribus
generari,
inflationes
dico,
ex
quibus
spumula
quaedam
generatur.
Harum
igitur
nonnullae
in
ipso
ortu
destruuntur,
aliae
pau¬
lo
durant
diutius,
aliae
cum
maiorem
in
modum
tumuerint,
ad
postremum
&
ipsae
disrumpuntur.
Nec,
ut
apparet,
alia
est
mortalium
uita.
Omnes
enim
uitali
spiritu
inspirati,
alij
citius,
alij
tardius
è
uita
decedunt,
nonnulli
simulac
esse
coe¬
perunt,
esse
quoque
desinunt.
Itaque
naturae
constitutum
est
le¬
ge,
ut
unus
omnes,
quicunque
ille
sit
exitus
habeat.
MERCV.
Non
minus
apposita,
o
Charon,
ad
hominum
uitam
usus
es
similitudine,
quàm
Homerus,
qui
arborum
folijs
morta¬
le
comparat
genus.
CHA.
Eorum
uita
cum
tam
breuis,
in¬
firma,
ac
fragilis
sit,
cur
tam
ampullosi
de
principatu,
gloria
honore,
diuitijs
se
inuicem
iactant,
pro
hisque
litigant,
conten¬
dunt,
&
acriter
decertant?
quae
omnia
in
morte
deserunt
hu¬
mi,