STIBII.
Quid
tibi
vis
quaeso?
num
Pharmacopaeus
abundans
Rebus
inutilibus
laude
vehendus
erit?
Plurima
pro
veris
venduntur
adultera
paßim:
Quorum
speratam
denegat
vsus
opem.
Haec
tamen
aegrotis
interdum
miscet
auarus:
Et
sua,
supplicio,
praemia,
dignus
habet.
Scribis,
vt
accipiat:
quid?
nescio.
turpiter
ille
Quid
pro
quo
ponit,
teque
tacente,
probat.
O
quoties
medicus,
dum
singula
lustrat,
aberrat?
Non
etenim
speculis
cuncta
patere
solent.
Semina,
radices,
virides,
cum
floribus,
herbas
Colligit,
haud
aequo
Pharmacopola
loco.
Ima
decent,
celsas
miseri
conscenditis
alpes:
Celsa
placent,
imis
quaeritis
alta
locis.
Est
aliud
florum,
radicis,
seminis,
herbae
Tempus:
at
hoc
raro,
qui
legit
illa,
notat.
Cum
vetulis
nummis
opus
est,
matura
videntus
Omnia:
vis
lectis
debita
prorsus
abest
Dic,
quae
compositis
virtus,
rogo,
poßit
inesse,
Ni
sint
legitimo
singula
lecta
modo?
Vel
si
sint
carie
multos
corrupta
per
annos,
Sub
turpi
in
capsis
dum
latuere
situ?
Vera
quidem
ponunt,
medico
praesente,
fideles:
Vt
studio
speres
pharmaca
facta
pio.
Ille
vbi
discedit,
seruant
meliora,
reponunt
Turpiter
ablatis
deteriora
bonis.
Non