AD
LECTOREM
EPISTOLA
rupes,
tumescunt
ualles,
alta
iuga
mon¬
tium
campis
aliquando
adaequantur,
ali¬
quando
&
flumina
auertuntur,
&
nouos
alueos
quaerunt,
alia
arescunt,
alia
ex
ter¬
rae
uisceribus
erumpunt:
hic
se
coartat,
illic
se
relaxat
pelagus,
nec
diu
littorum
species
eaedem
manent.
omnia
secum
tem¬
pus
trahit,
omnia
absorbet,
omnia
cir¬
cumuoluit
ac
miscet:
nihil
diu
stare
per¬
mittit,
&
magna
mutantur
&
minima.
Quid
ergo
admirandum,
si
naturae
ho¬
minum
quoque
alterentur
diuersis
aegri¬
tudinum
qualitatibus
obnoxiae?
certe
si
diuo
Augustino
credimus,
fragiliores
su¬
mus
quàm
si
uitrei
essemus.
Vitrum
enim
etsi
fragile
sit,
tamen
seruatum,
diu
durat.
&
inueniuntur
uitrei
calices
ab
auis
&
pro¬
auis
facti,
ex
quibus
saepe
bibunt
nepo¬
tes
&
pronepotes.
Vita
autem
humana,
quantumuis
etiam
conseruetur,
durare
non
potest.
Hinc
M.
Portius
Cato
in
oratio¬
ne
de
aedilibus
uitio
creatis,
haud
illepi¬
de
scriptum
reliquit.
Nunc
(inquit)
ita
a¬
gunt
in
segetibus
atque
herbis
bona
esse
fru¬
menta