DE
VNIONE
TERNARII
105
sophi
cuM
Theologis.
Nam
siue
Mentem
vo¬
cemus
animam,
siue
spiritum
vel
animum,
appellatione
vnius
non
excludimus
alterum,
propter
vnionem
iam
factam.
Non
enim
v¬
nio
vera
dicitur,
nisi
fuerit
inseparabilis.
Pos¬
sunt
vnionis
tamen
initia
iaci,
quę
nondum
consequuta
sunt
effectum,
per
hoc
non
stat
quin
Mens
adhuc
imperfecta
magis
vel
mi¬
nùs
appellentur.
Qui
perfectam
assequun¬
tur
Mentem
sunt
paucissimi.
Qui
inchoatam
habent
multi.
Qui
nullam
vero
plurimi.
Nunc
ad
corporis
proprietatem
venies,
dico
pro¬
ut
supra
bonam
corporis
dispositionem
ad
veram
speculationem
esse
necessariam,
quia
corpus
ex
sui
corrupta
natura
plurimùm
ag¬
grauat
animam
&
impedit,
quò
minùs
spiri¬
tus
actiones
percipere
valeat.
Nonnullis
à
natura
datum
est,
magis
idoneos
fore
caete¬
ris,
ad
hanc
separationem
faciendam,
vtpote
quibus
ad
naturalem
corruptionem,
in
eo¬
rum
formatione
nulla
per
accidens,
vel
pau¬
ca
saltem
accessit
corruptio.
Minus
apti
sunt
qui
praeter
ortiuam
&
accessoriam,
ex
pro¬
pria
petulantia,
victusque
sene
dissoluta
ratio¬
nem
impediunt.
Vt
sunt
illi
qui
mundanis
agitati
curis,
ea
quae
perpetua
sunt,
&
extra
mundum
negligunt,
&
qui
largius
vtuntur
eis,
quę
natura
dedit
ad
necessitatem,
quàm
par
sit.
Quapropter
vti
per
accessionem
alicuius
g
5