DE
VNIONE
TERNARII
119
oculos
ponat
experientia,
nisi
per
inexpertas
eorum
opiniones,
qui
veritatem
nunquam
sunt
ex
perti,
comprobatum
sit,
pro
falso
verùm
ob¬
ijcitur,
&
maximo
clamore
fatuus
aestima¬
tur,
qui
veritatem
profiteri
vult.
Si
quis
etiam
vanos
authores
meritò
detestetur,
mox
eo¬
rum
discipuli
minantur
in
Vniuersitatibus
tales
vel
afficere
supplico,
vel
dedecore
ma¬
ximo,
quod
equitationem
asini
vocant.
In¬
terim
non
vident
ipsi,
quod
sit
eorum
sola¬
tium,
asinos
indies
equitare
vicatim
&
hono¬
rificè,
quibus
alios
supplicio
conantur
exci¬
pere.
Si
dixerint
asinos
minimè
fore,
sed
mu¬
las
aut
mulos:
tantò
viliores
existunt,
quod
asinorum
&
equorum
sint
monstra.
Christus
non
equum
neque
mulam,
sed
asinum
equitare
vo¬
luit,
quem
ipsi
tantoperè
vituperant.
Non
ca¬
ret
suo
praesagio
sane
horum
equitatio
mon¬
strorum,
quam
alijs
me
doctioribus
exponen¬
dam
relinquo.
Quid
propter
minas
istorum
tandem
subticebitur
veritas,
quia
sicuti
Gen¬
tiles
docent,
odium
parit?
minimè
gentium:
imò
potiùs
obire
mortem
verum
Philosophum
decet,
quàm
negare
veritate.
In
omnibus
est
obseruanda
veritas,
vt
summum
apud
Christia¬
nos
bonum:
beati
quibus
datum
est
coelitùs
in
ea
perseuerare
in
finem
vsque,
quod
paucissimis
(hei
miserum)
contingit.
Rogemus
Deum
ut
hu¬
ius
solius
nos
faciat
participes.
Concludendum
igitur
h
4