208
APOLOGIA.
responsione,
nisi
quod
ob
eorum
imperitiam
excusatos
nos
uolismus.
Itaque
quicquid
posthac
scripturi
sumus
hoc
qualecunque
est,
solis
dicamus
Philosophiae
alu¬
mnis:
interim
tamen
rogatos
etiam
uolumus
iuniores
Medicinae
candidatos,
ne
ista
scribendi
obscuritate
con¬
moti,
uel
terreantur,
uel
desperent:
quin
potiùs
artes
indagare
Spagyricas
studeant:
quibus
imbuti
huius
scripti
nostri
rationem,
atque
adeo
fimdamentum
per¬
cipient."
Vide
quàm
probè
tibiipsi
respondeas
in¬
scius
tamenem
vt
opus
non
sit
aliud
nobis
quam
deliria
tua
notare.
Satis
etiam
vt
opinor,
illu¬
strasse
me
puto
quos
dixi
libellis,
modò
in¬
tellexisses.
Ea
quae
de
tincturis
scripsit
Theo¬
phrastus,
manca
vel
mutila
non
reperi,
sed,
vel
superflua
quaedam
&
pauca,
vel
per
Typo¬
graphos,
aut
Amanuenses
deprauata
potius
correxisse
videbor
ad
illustrationem,
&
ni¬
hil
addidisse
de
meo:
quod
infrà
liquebit
la¬
tiùs.
Addis
&
hoc.
"Itaque
ut
ab
ea
exordiar,
quae
(si
uerè
esset
tradi¬
ta)
iure
omnium
foret
praestantißima,
nempe
de
Auri
tinctura,
uel
arcano
quod
initio
huius
compendij
pau¬
cis
perstrinximus."
His
verbis
Theophrastum
ipsum
temerè
satis
arguis
mendacij,
quod
etiam
authori¬
tate
Gebri
non
intellecta
postmodum
osten¬
tare
conaris.
Hoc
ineptè
nimis
insanire
te
potiùs,
quàm
sapere
iudicabunt
omnes,
qui
vel